وفات امام ( ع )
روايات متفق القولند كه ايشان در سال 260 هجرى و چهار سال گذشته از - مملمتدارى احمد بن جعفر متوكل معروف به معتمد وفات يافتند و فرزندش جز محمد بن الحسن - مهدى منتظر كه پيش از مرگ و طى زندگى به امامت او و طول زندگى و عمر او و ظهورش پس از غيبتى طولانى براى پر كردن زمين از عدل و داد پس از پرشدنش از ظلم و جور تصريح فرموده بود ، بجاى نگذارد در مورد اين فرزند از جد گرامىاش پيامبر اكرم نيز روايت در اين زمينه وارد شده و به ترتيب از اجداد گراميش نيز يكى پس از ديگرى در اين باره به صراحت سخن گفته شده بود تا اينكه به دوران پدر آن حضرت رسيد كه طبق معمول هر امامى كه در مورد جانشين خود ، تصريح مىكند امامت و غيبت و ظهور مجدد ايشان را تصريح فرموده بود .
آنچنان كه از برخى روايات برمىآيد وفات آن حضرت در نيمه اول ربيع الاول سال 260 و پس از يك بيمارى هشت روزه بوده است گفته مىشود بيمارى ايشان ناشى از مسموم كردن غذاى ايشان از سوى معتمد عباسى بوده است . گروهى از محدثين شيعه و علماى آنها بر همين باورند و در اين مورد به روايتى استناد مىكنند كه از زبان برخى محدثين به نقل از امام صادق ( ع ) بيان شده كه در آن مىفرمايد : كسى از ما ( اهل - بيت ) نيست جز اينكه مقتول يا مسموم باشد و بر همين اساس ، معتقدند كه تمامى امامان ( ع ) قربانى خيانت و تجاوز شدهاند و هر كسى را كه با شمشير نكشتهاند از طريق سم ، هلاك كردهاند و من شخصا چنين چيزى را از حكام در مورد كسانى كه نسبت به تاج و تخت خود بيمشان داشتند بعيد نمىدانم و تاريخ هم پر از شواهدى بر اين امر