و پارساترين مردم كسى است كه از حرام دورى جويد . هر كس نيكى بكارد شادى و خوشى برداشت مىكند و هر كس شر بكارد پشيمانى برداشت مىكند . قلب آدم احمق در دهان اوست و دهان آدم خردمند در قلب اوست .
و به يكى از ياران خود فرمود : در طلب روزى از فرايضى كه بر عهده دارى ، روى گردان مشو و هر كس كه در پاكى ، وسواس بخرج دهد همچون كسى است كه نقض غرض كرده باشد و هر عزيزى كه از حق فاصله گيرد خوار مىشود و هر خوارى كه به حق روى آورد ، عزت مىيابد . دو خصلت از همهء خصلتها برترند يكى ايمان به خدا و ديگرى نفع رساندن به برادران . ايستادن فرزند در كودكى در برابر پدر منجر به عاق شدن وى در بزرگى مىشود و شرط ادب نيست كه نزد غمگينى شادى كنيم .
و فرمود : هر كس در نهان ، به برادرش اندرز دهد او را بزرگ داشته و هر كس آشكار ( و در برابر ديگران ) اين كار را بكند وى را خوار داشته و به او توهين روا داشته است . چه زشتر و ناپسندتر از اينكه مؤمن خواستهاى داشته باشد كه او را خوار مىگرداند و نعمت را جز سپاسگزار نمىشناسد و جز آن كس كه آن را مىشناسد ، سپاسش نمىگويد و تا آنگاه كه ياراى تحمل داشتى از دراز كردن دست نياز ، خوددارى كن چرا كه هر روزى ، روزى خود را به دنبال دارد و پافشارى در خواستهاى ارزش آن را مىكاهد و خستگى و رنج به دنبال دارد پس شكيبايى پيشه كن تا خداوند دربى را به روى تو بگشايد كه به سادگى وارد آن شوى و در مورد بهرهگيرى پيش از موقع از چيزى شتاب مكن و بدان كه آفريده و مدبر تو زمانى كه صلاح تو در آن باشد ، آگاهتر است پس به آگاهىاش در همهء كارهاى خود اعتماد كن كه به سود تست . و پيش از هنگام ، چيزى مخواه كه قلبت و سينهات به تنگى مىافتند و دچار نوميدى مىگردى .
و مىفرمود : هر كس بر باطل رود پشيمان مىگردد و روزى تعيين شده با حرص - ورزيدن ، بدست نمىآيد و با خوددارى از گرفتن آنها ، دور نمىشود . و ادب ترا همين بس كه از آنچه بر ديگران نمىپسندى ، دورى كنى و بهترين دوستان تو كسى است كه گناهت را فراموش كند و نيكىات را به ياد داشته باشد و در ميان دشمنانت كسى كمتر نابكار است كه دشمنى خود را آشكار كند و هر كس با خدا انس گرفت از مردم دورى مىجويد و نشانهء انس با خدا ، دورى از مردم است و همهء زشتيها و پلشتيها را در اتاقى نهادهاند كه كليد آن دروغگويى است .
و بسيارى از اين دست پندها و اندرزهايى كه در راستاى تلاش براى بيان آنچه
سيرة الأئمة الاثني عشر ( ع ) ( زندگانى دوازده امام ع ) ( فارسي ) — صفحة 528
مساهمون: هاشم معروف الحسني
ص٥٢٨