فِي الْأَرْضِ يَعْلَمُ سِرَّكُمْ وَ جَهْرَكُمْ »
شروع ، يا در لفظ
« فِي السَّماواتِ »
وقف ، و از
« فِي الْأَرْضِ يَعْلَمُ سِرَّكُمْ وَ جَهْرَكُمْ »
شروع مىكنند ، و در لفظ
« تَمْشِي »
در آيه 25 سوره قصص / 28 ،
« فَجاءَتْهُ إِحْداهُما تَمْشِي »
وقف ، و از
« عَلَى اسْتِحْياءٍ قالَتْ »
شروع مىكنند ، در لفظ « حقا » در آيه 47 سوره روم / 30
« فَانْتَقَمْنا مِنَ الَّذِينَ أَجْرَمُوا وَ كانَ حَقًّا »
وقف و از
« عَلَيْنا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ »
ابتدا مىنمايند ، در « لا تشرك » آيه 13 سوره لقمان 31
« يا بُنَيَّ لا تُشْرِكْ »
وقف ، و از
« بِاللَّهِ إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ »
ابتدا مىكنند . و ما در خصوص اين وقفها به طور منصفانه ، با توجه به اسلوب دقيق و ظريف قرآن كريم و معانى بلند و بالاى آيات به مناقشه « و مداقه » مىپردازيم و مىگوئيم :
اما وقف در
« فَلا جُناحَ »
در آيه
« فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ . . . »
و شروع از « عليه » بر مبناى اين است كه آيه كريمه دلالت دارد به وجوب طواف « سعى » بين صفا و مروه ، و آيه به آن دلالت نمىكند مگر موقعى كه در
« فَلا جُناحَ »
وقف و از
« عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِما »
ابتدا شود ، و اين نظر با توجه به شأن نزول آيه ، و با توجه به احاديثى كه در خصوص آن وارد شده ، مردود است .
سبب نزول آيه اين است كه ، دو بت به نامهاى « اساف » و « نائله » در صفا و مروه ، « زمان جاهليت » نصب شده بود و اهل جاهليت به جهت بزرگداشت آن دو بت بين صفا و مروه سعى مىنمودند ، وقتى دين مقدس اسلام ظاهر شد و بتها را شكست و از بين