مؤمنان ، مؤمنانى كه ايمان خالص دارند ، آلوده به ريا نيست ، گرد نفاق به ساحتش راه ندارد ، اينان مؤمنان كاملى هستند كه اعتقاد راسخ دارند و شك ندارند در اينكه احدى غير خداى تعالى صاحب عفو و غفران و رحمت نمىباشد و كسى جز خدا ، ياراى رساندن خير به بندگان را ندارد ، پس در اعتقاد آنان خداى سبحان يگانه نافع و ضار است ، يارى مىكند هر كه را بخواهد و خوار مىسازد هر كه را اراده كند ، فرمان مطاع او را مانعى ، و حكم نافذ او را رادعى نيست .
عرض مىكنم :
مؤمنانى كه بخشى از اوصافشان چنين باشد امكان ندارد در « انت » وقف كنند زيرا وقف در انت ، گرچه خيلى بعيد به نظر مىرسد ، اشاره خواهد داشت به اينكه ، مؤمنان عقيده دارند : غير از خدا ، صاحب عفو و غفران و رحمتى وجود دارد ، ولى مىخواهند كه خداى تعالى ، خود به آنان رحمت فرمايد و « عفو و غفران و رحمت » آنان را به ديگرى موكول نفرمايد و لذا از باب تاكيد در سؤال « انت » مىگويند .
ضعيفترين مردم در ايمان ، و آنكه در درجه پايين يقين قرار دارد هرگز اين را جزو اعتقادات خود قرار نمىدهد چه برسد به آن رادمردان نورانى ، و بندگان پاكيزه خداى رحمان كه خدا « بنيان » - دين خود را با آنان برافراشته « رايت » شرع را به وسيله آنان برافراخته است . پس وقف در « انت » خطاى فاحش است و با حقيقت كسانى كه
معالم الاهتداء إلى معرفة الوقف والابتداء ( فارسى ) — صفحة 135
مساهمون: محمود خليل الحصري
ص١٣٥