و مانند آيه دوم در « نفوسكم » وقف كند تا در معنى خللى پديد نيايد و مقصود و مراد آيه تغيير نيابد .
مختصر سخن اينكه ، قول علماى وقف ، كه وقف به اين نحو جايز نيست ، يا آنجا صحيح نمىباشد . . . اين معنى را دارد كه اينجا وقف اختيارى نمىباشد كه از ما بعدش بشود ابتدا كرد . و صرف اين مساله ، به موقع ضرورت مانع از وقف نيست مثل غلبه عطسه ، ولى بعد از آن بايد همان قسمت با قسمت بعدى به نحوى كه پيشتر اشاره كرديم پيوند يابد .
مساله دوم : درباره وقفهاى خلاف قاعدهاى است كه جهتى جز جلب توجه شنوندگان ندارند
« نظير اينكه » بعضى از مردم عمدا در لفظ « جناح » در آيه 158 سوره بقره
« فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلا جُناحَ »
وقف مىكنند ، آنگاه از
« عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِما »
ابتدا مىكنند ، و در لفظ
« أَنْتَ »
در آيه 286 سوره بقره ،
« وَ ارْحَمْنا أَنْتَ مَوْلانا فَانْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرِينَ »
وقف كرده ، و از
« مَوْلانا فَانْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرِينَ »
آغاز مىكنند ، و در لفظ
« يَحْلِفُونَ »
در آيه 62 سوره نساء / 4
« ثُمَّ جاؤُكَ يَحْلِفُونَ »
وقف ، و از
« بِاللَّهِ إِنْ أَرَدْنا إِلَّا إِحْساناً وَ تَوْفِيقاً »
ادامه مىدهند ، و در لفظ جلاله در آيه 3 سوره انعام / 6
« وَ هُوَ اللَّهُ »
وقف ، و از
« فِي السَّماواتِ وَ