بنابراين ، جريان وصف « انهار » خواهد بود - زيرا در معنى فعل ، وصف فاعل است - و واقع امر نيز چنين است « يعنى مژده ده كسانى را كه ايمان آورده و عمل شايسته انجام دادهاند كه براى آنها باغهايى است كه از زير آنها نهرها روان مىباشد » به عبارت ديگر اين نهرها است كه روان مىشوند نه باغها كه وقف در جنات معنى اخير را به ذهن مىآورد » .
و نظير آن اين است كه قارى قرآن ، بهنگام تلاوت آيه 25 سوره اسراء / 17
« رَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِما فِي نُفُوسِكُمْ إِنْ تَكُونُوا صالِحِينَ »
-
« نُفُوسِكُمْ »
را به
« إِنْ تَكُونُوا صالِحِينَ »
وصل كند و با اختيار خود در
« صالِحِينَ »
وقف كند . كه اين وقف معنى آيه را تغيير مىدهد و معنى چنين مىشود ، خداى تعالى ، به نفوس بندگان خود وقتى داناتر است كه انسانهاى شايستهاى باشند ، اين معنائى است كه آيه به طريق منطوق به آن دلالت مىكند و به طريق مفهوم دلالت مىكند به اينكه خدا به نفوس بندگان خود علم ندارد اگر انسانهاى صالح و شايسته نباشند .
و شك نيست كه اين معنى بر خداى تعالى محال است . زيرا كه علم حضرت بارى تعالى شامل همه آفريدگان است ، به درون نفوس بندگانش ، به آنچه در دلهايشان و در ضماير ناپيدايشان مىگذرد احاطه دارد ، و در اين خصوص ، بين مؤمن و كافر و بين مطيع و فاجر تفاوتى وجود ندارد .
پس بر قارى قرآن كريم سزاوار است نظير آيه اول در « جنات »