قارى مىتواند از ما بعد آن ابتدا كند ، و اين را بدان جهت مىگوئيم كه : هر كجا وقف را جايز شمردند ، ابتدا از ما بعدش را نيز جايز به شمار آوردند و هر جا وقف را جايز نشمردند ابتدا از ما بعدش را نيز جايز ندانستند .
اين همان معنى است كه آنان با اين جملات تعبير مىكنند . . . و قصدشان اين نيست كه مطلق وقف در فلان محل جايز نمىباشد وقف كردن به جهت ضيق نفس ، از ياد رفتن ما بعد آيه ، به جهت تعليم ، ردّ سلام و غير آن در هر كجاى قرآن كه باشد جايز است ، النهايه قارى قرآن بايد برگردد و قرائت خود را از جايى كه وقف كرده ابتدا كند ، اگر آن محل براى ابتدا كردن صلاحيت دارد ، و گر نه از كلمه قبلى كه براى ابتدا كردن شايسته است شروع مىكند .
وقف بر روى كلمهاى ممتنع نمىباشد مگر موقعى كه موجب خللى در معنى يا سياق قرآن كريم باشد .
اگر چنين موردى پيش آيد وقف كردن ممتنع خواهد بود مثل وقف در كلمه تجرى در آيه 25 سوره بقره
« وَ بَشِّرِ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أَنَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ »
، زيرا از وقف در « تجرى » اين معنى به نظر خواهد آمد كه فاعل ضمير مستتر است و بر « جنات » بر مىگردد ، و بر اين اساس ، جريان وصف « جنات » خواهد بود ، در صورتى كه معنى آيه چنين نيست بلكه « تجرى » فعلى است كه به « انهار » مربوط مىشود و « انهار » فاعل آن مىباشد و