زمين را روشنايى بخشيدى و ما نيز در اين نورانيت بوديم و هدايت يافتيم . پيامبر اكرم گفتار او را تقرير و تحسين كردند .
محمد شمع بزم آفرينش
در مناقب خوارزمى از على عليه السلام از رسول اكرم عليهما و آلهما صلواه اللّه روايت شده كه فرمودند : « خداوند آفرينش را بىنور آفريد ، سپس از نور خود بر آن افاضه نمود ، پس هر چيزى كه پرتوى از نور خداوند بر آن متجلى شد هدايت يافت « 1 » و الّا خير » . سپس حضرت على عليه السلام در تفسير اين سخن مىگويند :
« خداوند هنگامى كه آفرينش را مقدّر مىكرد ، و مخلوقات را ابداع مىنمود ، كائنات را به صورت پراكنده ، غبارهايى مشابه گاز درآورد ، « 2 » و اين ، قبل از پيدايش آسمانها و زمين بود . خداوند متفرد به ذاتش و جبروت و چيرگىاش بر هستى بود . نورى را از نور ديگر پديد آورد و هر لمعهاى را از پرتو نورش تجلى داد ، نورها اجتماع كردند و در وسط صورت ناپيداى آفرينش كه هنوز تشكل نيافته بود « تمركز يافت » اين نورى كه تمركز تماميت نور آفرينش بود « موافق و منطبق با صورت رسول اكرم صلى اللّه عليه و آله « 3 » درآمد ، خداوند به دو فرمودند : « تو برگزيده و نور من در تو ثابت و تو گنجهاى هدايت از جانب من هستى » پس از آن آفرينش را در « باطن غيب » و سرّ آفرينش را در كنه علمش « 4 » قرار داد . سپس زمان و مكان را گسترش داد . آبها موج برداشتند و كفها رو آمدند ، بادها برانگيخته « 5 »
هامش
( 1 ) - بحثى فلسفى عرفانى در مبحث وحدت وجود است .
( 2 ) - مطابق با تازهترين دستآوردهاى علمى
( 3 ) - اوّل ما خلف اللّه نورى نفتق من نورى نور علّى .
( 4 ) - و عنده مفاتح الغيب لا يعلمها الا هو ، انعام 59 .
( 5 ) - مطابق نظريه على عليه السلام خطبه اول نهج البلاغه .