در صلب عبد المطلب از هم جدا شديم پس جزئى از آن منم و جزء ديگر على است .
حموينى در « فرائد السمطين » از زياد ابن منذر از امام محمد باقر عليه السلام و آن حضرت از پدرش و از جدش حسين از على امير المؤمنين عليهم السلام از رسول اكرم ( ص ) روايت كرده است كه فرمودند : « اى على من و تو نور واحدى بوديم ، مورد توجه خداوند متعال ، چهارده هزار سال پيش از آدم عليه السلام چون آدم عليه السلام آفريده شد آن نور در صلب او سلوك يافت و همواره از صلبى به صلب ديگر انتقال مىيافت ، تا اينكه در صلب عبد المطلب استقرار يافت ، سپس خداوند آن نور را دو قسم نمود ، قسمى را در صلب پدرم عبد اللّه و قسمى را در عمويم ابو طالب قرار داد در نتيجه على از من و من از على هستيم ، گوشت او گوشت من و خون او خون من است . اين حديث را با همين عبارت ، خوارزمى نيز نقل كرده است . مكتوب بر عرش لا إله اللّه ، محمد رسول اللّه و علىّ مقيم الحجّه « موفق ابن خوارزمى از اعمش از ابو وائل از ابن مسعود روايت كرده كه فرمودند : « چون خداوند آدم عليه السلام را آفريد و از روح خود در او دميد ، آدم عطسه كرد و گفت « الحمد للّه » . خداوند به او وحى كردند : تو مرا ستايش نمودى ، بعزت و جلالم سوگند ، اگر آن دو بندهام كه ارادهام بر خلقت آنان تعلق گرفته است نبودند ، تو را نمىآفريدم . آدم گفت اى خداى من آيا از نسل منند ؟
خداوند جل جلاله فرمودند آرى ، و « قال : يا آدم ارفع بصرك و انظر فنظر فاذا مكتوب على العرش لا إله اللّه محمد رسول اللّه هو نبّى الرّحمهء و على مقيم الحجّهء . » - « اى آدم چشمت را بالا و نگاه كن . پس آدم نظر كرد و ديد نوشته شده است : خدايى جز خداى يكتا نيست محمد رسول اللّه و او پيامبر رحمت است و على برپادارنده حجت ( خداوند در روى زمين ) است . »
« حموينى از سعيد ابن جبير از ابن عباس روايت كرده است كه گفت : شنيدم رسول خدا ( ص ) به « على » عليه السلام فرمودند : « خلقت انا و انت من نور اللّه عزّ و جلّ . . . » اى على من و تو از نور خداى عزيز و جليل آفريده شدهايم . »
ينابيع المودة لذوي القربى ( على و شكوه غدير بر فراز وحى و رسالت ) ( فارسي ) — صفحة 72
مساهمون: القندوزي
ص٧٢