معاويه است .
بهرحال ، ابو موسى و عمرو عاص بسوى « دومهء الجندل » ( محلى كه براى مشورت انتخاب كرده بودند ) رفتند و در آنجا زيست نمودند . سعد وقاص نيز از هر دو لشگر شام و عراق كناره گرفت و در آنجا گوشهگيرى مىنمود ، سعد بر سر آبى كه از قبيله بنى سليم بود فرود آمد . شريح بن هانى گفت : على به من فرمودند : اين كلمات را به عمرو عاص هنگامى كه ملاقاتش كردى بگويم ، من به عمرو عاص گفتم : على عليه السلام مىگويد : « همانا افضل خلق كسى است كه به حق عمل كند و حق در نزد او محبوبترين باشد و اگرچه مالش نقصان يابد و دورترين مردم از خداوند كسى است كه با باطل عمل كند و آن در نزدش محبوبترين باشد و اگرچه بر مالش بيفزايد . به خدا قسم اى عمرو تو خوب مىدانى كه موضع حق چيست تو دشمن دوستان خدا شدهاى و زود است كه تمنا خواهى نمود ، كه اى كاش بر عليه حكم خدا رشوه نگرفته بودى و تو در روز مرگت پشيمانى ، اين را گفت و از جايش برخواست .
بهرحال حكمين در دومهء الجندل با يكديگر ملاقات كردند . عمرو ، ابو موسى را در كلام خود مقدم داشت و با اين سخن كه تو از من در گرايش به اسلام قدمت دارى و نيز از لحاظ سن و سال از من بزرگترى هستى ، تو ابتدا سخن بگو بعد من ، و چنان كوشيد كه در طى تمام مذاكرات تقدم ابو موسى را بر خود يك اصل قرار داد . معلوم است كه اين مكر و خدعه و فريبى براى ابو موسى بود ، تا اينكه در خلع امام عليه السلام از خلافت او را نيز پيش بيندازد و آنگاه راى شيطانى خود را اعلام كند !
حيلهگريهاى عمرو عاص و فريب دادن ابو موسى اشعرى
كتاب صفين ميگويد : عمرو صدر مجلس را به ابو موسى اختصاص داد و در نماز و