عدهء زيادى كه بتوانند حملات مهاجمين را دفع نمايند فراهم نمودند . ديرى نگذشت كه ايرانىها به شدت هرچه تمامتر از هر سو شروع به حمله كردند و پيكانهاى ايشان مانند تگرگ به هر جا مىباريد . مخصوصا از بالاى تپه كه در آنجا از فرط انبوهى تيرها هوا تاريك شده بود . از طرف ديگر رومىها نيز با كمال دليرى در حصارها دفاع مىكردند و نه تنها سربازان بلكه جوانان شهر هم در عقب راندن دشمن مىكوشيدند . ولى وضع و موقع مهاجمين نيز با آنهائى كه از بالاى برج و باروها مىجنگيدند يكسان بود و هيچيك از حيث محل امتياز و برترى بر ديگرى نداشتند ، زيرا تخته سنگى پهن و بلند در آنجا بود كه تا كنگرهء حصار مىرسيد و ايرانىها بر فراز آن رفته بودند و از آنجا ميجنگيدند و اين ترتيب وضع هر دو طرف را يكسان ساخته و مثل آن بود كه در زمين هموار مشغول مبارزه باشند . اگر يكى از افسران رومى جرأت كرده با سيصد سرباز از حصار خارج شده بود و پيش از رسيدن دشمن اين تخته سنگ را تصرف كرده بود و از فراز آن مهاجمين را مورد حمله قرار مىداد و عقب مىنشاند ، من يقين دارم كه شهر هرگز دچار خطر نمىگرديد . زيرا در آن صورت ايرانيها مكان ديگرى براى حمله به دست نمىآوردند و هم از بالاى تخته سنگ و هم از فراز برج و باروها هدف تير و زوبين واقع مىشدند و ناگزير از فرار بودند . ليكن چون تقدير چنين بود كه انطاكيه به دست سپاه ايران ويران شود ، لهذا هيچكس به اين فكر نيفتاد . پس در حينيكه ايرانيها از ترس خسرو كه خود را ميان آنان افكنده بود و به فرياد بلند مردان را به جنگ تحريك مىكرد ، به دليرى و نيروى خارق العاده مىجنگيدند و حتى يك لحظه به دشمن مجال نمىدادند كه خود را از آسيب تيرهاى بيحسابى كه به سرشان مىباريد محفوظ نگاهدارند و در حالى كه روميان نيز با هم فرياد برآورده بودند و با كوشش بسيار از خود دفاع مىكردند ، ناگهان طنابى كه الوارها را به آن بسته بودند طاقت تحمل آن همه فشار را نياورد و پاره شد و
جنگهاى ايران و روم ( فارسى ) — صفحة 143
مساهمون: پروكوپيوس
ص١٤٣