( 1 ) ج : دختران رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله را در كربلا تازيانهها زدند . آنگاه كه كينههاى سياه ، چشم دشمنان را كور كرد و از انديشه در عواقب آن ، از ننگ دنيا و خشم خداى جبار در دنيا و آخرت بازشان داشت .
شواهد تاريخى فراوانى در دست هست كه تأكيد مىكند : هرگاه انگيزهاى قوىتر از انگيزهء دفع عار يافتهاند ، از ارتكاب هر گونه جنايت و پذيرش اين عار پروايى نداشتهاند . از اين شواهد به ذكر موارد زير بسنده مىكنيم :
( 2 ) 1 - يكى از آنان ، دخترش را زنده به گور مىكرد كه مبادا از غذاى او بخورد ، در حالى كه خداوند متعال مىفرمايد :
وَ إِذَا الْمَوْؤُدَةُ سُئِلَتْ ، بِأَيِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ
. « 1 »
( 3 ) 2 - همين گوينده بيان كرده كه ابن زياد ( لع ) بر آن شد كه خانم زينب را بزند ، چه آن بانو سخنانى خطاب به عبيد اللّه گفت كه حميّت او را برانگيخت .
عمرو بن حريث دخالت كرد و با اين سخن مانع او شد كه : او زن است و زن را به واسطهء گفتههايش مؤاخذه نمىكنند . « 2 »
( 4 ) 3 - استدلالكننده به كلام كاشف الغطاء گفته است : زينب و ديگر دختران خاندان وحى با تازيانه مورد ضرب و شتم قرار گرفتند . « 3 »
در اين باره به كتابها ، تأليفات و خطبههايش مراجعه كنيد .
( 5 ) 4 - سميه مادر عمار در مكه زير شكنجههاى فرعون قريش ، ابو جهل ( لع ) جان داد و نخستين شهيد زن در اسلام شد . « 4 »
( 6 ) 5 - شخص عمر ، كنيز يكى از بنى موئل را شكنجه كرد . آن قدر او را زد تا اينكه
هامش
( 1 ) تكوير / 8 .
( 2 ) جنة المأوى ، ص 82 .
( 3 ) الانسان و الحياة ، ص 271 .
( 4 ) ر . ك : الاستيعاب ( در پاورقى الاصابة ) ، ج 4 ، صص 330 - 333 ؛ الاصابه ، ج 4 ، صص 334 - 335 ؛ السيرة النبويه ( ابن كثير ) ، ج 1 ، ص 495 ؛ اسد الغابه ، ج 5 ؛ ص 481 ؛ تاريخ يعقوبى ، ج 2 ، ص 28 .