حزم . « 1 »
جابر بن عبد اللّه انصارى از امام باقر ( ع ) روايت كرده كه اين آيه دربارهء على ( ع ) در غزوه حمراء الاسد فرود آمد . « 2 »
2 . سياق آيات با غزوهء بدر صغرى تناسب ندارد . اين آيه از كسانى ستايش مىكند كه پس از آن كه زخم برداشتند ، دعوت خدا و پيامبر ( ص ) را اجابت كردند . اين مطلب با غزوهء حمراء الاسد تناسب دارد كه شركتكنندگان در اين جنگ ، همان كسانى بودند كه در جنگ احد مجروح شده بودند ، امّا غزوهء بدر صغرى يك سال كامل پس از جنگ احد و جراحتهاى آن بود . از سوى ديگر در غزوهء بدر صغرى نه درگيرى بود و نه احدى زخمى شد .
3 . اين آيات از كسانى ستايش مىكند كه مردم به آنان گفتند : مردم براى جنگ با شما گرد آمدهاند ، پس از آنان بترسيد ولى اين سخن بر ايمانشان افزود . در حالى كه روايات بدر صغرى تصريح دارد كه اصحاب رسول خدا ( ص ) خوش نداشتند ، براى جنگ بدر صغرى بيرون روند و حتى زبان به تصديق نعيم بن مسعود گشودند كه آنان را از قريش بيم مىداد . منافقان و يهود هم از اين سخن شادمان شدند تا آنجا كه اين اخبار به پيامبر ( ص ) رسيد و حتى در حضور او هم در اين باره گفتگو مىكردند و حضرت بيم آن داشت كه كسى همراه او بيرون نيايد و فرمود : سوگند به كسى كه جان من در دست اوست ، حتما خواهم رفت ، اگر چه يك نفر نيز همراه من بيرون نيايد . عثمان گفت : قبلا در دلهايمان ترس افكنده بودند ، به طورى كه احدى را نمىديدم كه آهنگ حركت به بدر الموعد را داشته باشد . . .
ب . موضع ابو بكر و عمر
در برخى متون آمده كه نعيم بن مسعود ، در مدينه ميان مسلمانان مىگشت
هامش
( 1 ) . الدر المنثور ، 2 / 101 - 103 .
( 2 ) . البرهان فى تفسير القرآن ، 1 / 326 ؛ الدر المنثور ، 2 / 103 .