جواز پنهان داشتن گناهان و كراهت مطّلع ساختن مردم از آنها
بدان كه اصل در اخلاص برابرى ظاهر و باطن انسان است ، همان طورى كه به بعضى از اصحاب گفته شده است : بر عمل آشكارا اقدام كن ! گفتند : عمل آشكارا چيست ؟ فرمود : وقتى كه مردم از آن عمل تو با خبر شدند شرم نكنى ، و اين مقام يك مقام بزرگى است كه هر كسى بدان نائل نمىشود و هيچ كس از گناهى كه قلبا و يا با اعضاى بدن خود مرتكب شده باشد بر كنار نيست امّا پنهان مىدارد زيرا نمىخواهد مردم از آن با خبر شوند ، بخصوص آن خواستهها و آرزوهاى قلبى كه در ذهن انسان خلجان مىكند در صورتى كه خداوند از همهء آنها آگاه است ، پس اين كه بندهاى مىخواهد ، آنها را از ديگر بندگان پوشيده دارد زيرا چه بسا او گمان مىبرد كه آن رياى ممنوع باشد ، در صورتى كه چنين نيست ، بلكه آنچه منع شده آن است كه آن را پوشيده دارد تا مردم او را پرهيزگار بدانند و تصوّر كنند كه او از خدا مىترسد ، با اينكه در واقع چنين نيست و او رياكار پنهانى است .
امّا راستگو آن كسى است كه ، با پنهان داشتن گناهان ، رياكارى نمىكند ، و از اين كه مردم از گناه او مطّلع شوند غمگين و از اين كه خداوند گناهش را بپوشاند خوشحال مىشود ، و هنگامى كه بر ملا شود ، از آن جهت كه در دنيا پردهء حرمتش دريده شده است ، اندوهگين شده ، مىترسد كه در آخرت نيز پرده حرمتش دريده شود ، زيرا در خبر است كه خداوند گناه هر كس را در دنيا