نمائيد ، بلكه اين عطا و بخششى از خداست ، چون اصل آن از آنِ خدا و رسول است و شما بايد آن را به رسول خدا بازگردانيد تا هرگونه صلاح ديد به مصرفش رساند .
و از اينجا تناسب به كارگيرى لفظ « انفال » در احاديث امامان اهلالبيت ( ع ) را نيز درمىيابيم كه « انفال شامل تمام چيزهايى است كه از ميدانِ جنگِ بدون جنگ به دست آمده ، و نيز ، همه سرزمينهائى كه صاحبان آن بدون جنگ از آنجا كوچ كردهاند ، و آنچه در تيول ملوك و پادشاهان بوده و غصبى نباشد ، و نيز ، بيشهزارها و بيابانها و زمينهاى مَوات و امثال آن » « 1 » كه تمام اينها عطا و بخشش خدا و هبهاى به رسول خداست و پس از او از آنِ ائمه ( ع ) است ؛ و انفال با اين كاربرد اخير ، در عرفِ اسلامى مكتب اهلالبيت ( ع ) نامى شد براى آنچه كه يادآور شديم .
6 - غَنيمت و مَغْنَم :
معنى و مدلول غنيمت و مغنم پس از دوران جاهليت ، دوبار دچار تغيير و تحول شده است : يك بار در شرع اسلام ، و بار ديگر در نزد متشرعه و مسلمانان ، تا اينكه اخيراً مدلول غنيمت و مغنم مساوى سَلب و غارت و حرب شده است . بيان آن چنين است :
عرب : هرگاه بگويد : « سَلَبَه سَلْباً » مرادش آن است كه هماوردى لباس و سلاح و مركب و ديگر لوازم هماورد خود را از او گرفته است ؛ چون « سَلَب » به معناى لباس است و جمع آن « اسلاب » .
و هرگاه بگويد : « حَرَبَه حَرْباً » مرادش آن است كه حريف كلّ اموال طرف مقابل را گرفته و رهايش كرده است ، و به كسى كه اموالش را گرفته و ربوده باشند ، « محروب و حريب » [ / مالباخته ] گويند ، و به مالى كه از او گرفته شده « حَريبه » .
هامش
( 1 ) . بحارالأنوار ، كتابالخمس ، ج 96 ص 204 - 214 .