همچنين ، ابن هشام از « عُبادة بن صامِتْ » روايت كند كه دربارهء سورهء انفال گفت : « اين سوره دربارهء ما بدريان نازل شد ، آنگاه كه دربارهء « نَفَل » آن اختلاف و بدخُلقى كرديم ، كه خداوند آن را از دست ما گرفت و در اختيار رسولالله ( ص ) قرار داد و آن حضرت آن را به نحو مساوى ميان مسلمانان تقسيم كرد » .
و از « اسَيد ساعِدى » روايت كند كه گفت : « در جنگ بدر شمشيرِ بَنى عائذ مخزومى به نام مرزبان را به چنگ آوردم ، و آنگاه كه رسول خدا ( ص ) به مردم فرمان داد تا هرچه را كه از « نفل » در دست دارند بازگردانند ، رفتم و آن را در « نفل » انداختم » .
ابن هشام گويد : « پس از آن رسول خدا با سپاه و اسيران مشرك رو به سوى مدينه آورد و چون از « تنگهء صفراء » گذشت بر شنزارى فرود آمد و « نفل » ى را كه خدا از مشركان به مسلمانان بازگردانده بود به طور مساوى ميان آنها تقسيم كرد » . « 1 » از آنچه گذشت درمىيابيم كه خداوند متعال به گاه استعمال لفظ « انفال » در اين آيه كريمه ، همان معناى لغوى : « عطا و بخشش » را از آن اراده فرموده است ، يعنى : آنچه را كه شما از اموال دشمن به دست آورديد ، از بابِ چپاول و غارتِ پذيرفتهشده در قانون جاهلى نيست تا آن را تملّك
هامش
( 1 ) . سيره ابن هشام ، ج 2 ص 283 - 286 ، و در چاپ ديگرى ، ج 2 ص 296 ، و نيز تفسير آيه در تفسير طبرى . عُبادة بن صامت ابو وليد انصارى خَزْرجى ، در عَقَبة اول و دوم و همه مشاهد رسولخدا ( ص ) حضور داشت و يكى از نقيبان انصار و از حافظان قرآن در زمان پيامبر بود . در سال 34 يا 45 هجرى در رمله يا بيتالمقدس وفات كرد . شرح حالش در اسدالغابه ، ج 3 ص 107 ، آمده است ؛ و ابو اسيد مالك بن ربيعه انصارى خزرجى ، در بدر و مابعدِ آن حضور داشت . درباره وفات او اختلاف شده كه در سال 60 يا 65 هجرى بوده . شرح حالش در اسدالغابه ، ج 4 ص 297 ، آمده است ؛ و بنو عائذبن عبداللهبن عمربن مخزوم تيرهاى از قريش بودند كه نسب آنها در « نسب قريشِ » مصعب زبيرى ، ص 299 ، آمده است .