فِي أُمْنِيَّتِهِ فَيَنْسَخُ اللَّهُ ما يُلْقِي الشَّيْطانُ ثُمَّ يُحْكِمُ اللَّهُ آياتِهِ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ * لِيَجْعَلَ ما يُلْقِي الشَّيْطانُ فِتْنَةً لِلَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ وَ الْقاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ وَ إِنَّ الظَّالِمِينَ لَفِي شِقاقٍ بَعِيدٍ * وَ لِيَعْلَمَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ فَيُؤْمِنُوا بِهِ فَتُخْبِتَ لَهُ قُلُوبُهُمْ وَ إِنَّ اللَّهَ لَهادِ الَّذِينَ آمَنُوا إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ
« ما پيش از تو هيچ رسول يا بنىاى را نفرستاديم مگر آنكه چون آرزو [ ى رستگارى قومش را ] نمود ، شيطان در آرزوى او القاء مىكند نسخ و نابود مىسازد . سپس آياتش را استوارى مىبخشد . كه خداوند عليم و حكيم است . تا آنچه را كه شيطان القاء مىكند ، فتنهاى گرداند براى كسانى كه قلبهايشان بيمار است و نيز براى سنگدلان . و به راستى كه ستمكاران در اختلافى دراز دامنند . و تا دانشيافتگان بدانند كه اين قرآن حق و از سوى پروردگار توست و به آن ايمان آورند و دلهايشان بدان آرام گيرد . و خداوند كسانى را كه ايمان آوردهاند به راه راست هدايت مىكند . » « 1 »
آنها گمان كردهاند معناى آيه اين است كه : « ما هيچ رسول يا نبيى را نفرستاديم مگر آنكه چون « تمنّى » كرد ، يعنى : چون تلاوت كرد ، يعنى آيات كتاب خدا را قرائت نمود ، شيطان در « امنية » يعنى در قرائت او [ جملاتى را ] القا كرد ، و خداوند آنچه را كه شيطان القاء مىكند نسخ و نابود سازد . » آنها اين گونه پنداشتهاند .
اكنون براى درك و فهم دقيق معناى اين آيات ، شايسته آن است كه به واژگان زبان عرب و مادّهى « امنية » در قرآن كريم مراجعه نماييم و ببينيم واژه « امنية و تمنّى »
هامش
( 1 ) - حج / 54 52 .