گويد : گفتم : از رفتارش برايم بگو ! گفت : « اندوهش پيوسته ، انديشهاش وارسته ، استراحش قليل و سكوتش طويل بود و جز به گاه نياز سخن نمىگفت . سخن را كوتاه و دقيق ، رسا و بليغ ، مختصر و مفيد و نرم و آرام شروع و به انجام مىرسانيد و از هرگونه سبكسرى و پستى منزّه و مبرّا بود . نعمتها همه اگرچه اندك ، نزد او بزرگ و با ارزش بود و هرگز چيزى از آنها را مذمت نمىكرد ، جز آنكه خوردنىها و آشاميدنيها را تمجيد هم مىنمود . براى دنيا و متاع دنيا به خشم نمىآمد ، اما اگر حق پايمال مىشد ، چنان برافروخته مىگرديد و به خشم مىآمد كه چيزى جلودارش نبود تا آنگاه كه حق را يارى و پيروز گرداند . بهگاه اشاره با همه دست اشاره مىنمود ، و به گاه شگفتى آن را بر كف راست مىزد ، و هرگاه خشمگين مىشد روى بر مىتافت و دور مىگرديد ، و چون فرحناك مىشد ديده بر هم مىنهاد . بيشترين خندهاش تبسم كه دندانهاى چون تگرگش از لابهلاى آن نمايان مىگرديد . »
و در روايت بعدى گويد : حسن ( عليه السلام ) گفت : « اين روايت را مدتى از حسين ( عليه السلام ) پوشيده داشتم و سپس آن را براى او روايت كردم كه ديدم او در گرفتن آن از من پيشى گرفته است . پرسيدم از كجا و دريافتم از پدرش [ / على ( عليه السلام ) ] ورود و خروج و نشست و برخاست و شكل و سيما و همه ويژگيهاى رسول خدا را پرسيده و چيزى از آن را فرو نگذاشته است .
حسين ( عليه السلام ) گويد : « از پدرم پرسيدم : رفتار رسول الله ( صلى الله عليه و آله ) در درون منزل چگونه بود ؟ فرمود : « با ااجازه وارد مىشد و وقت خود را سه بخش مىنمود : بخشى براى خدا و بخشى براى خانواده و بخشى براى خود . سپس بخش ويژه خود را با مردم تقسيم مىنمود و سهمى را براى ديدار خاص و عام قرار مىداد و چيزى از آن نمىكاست ، سيره او در اين بخش آن بود كه صاحبان فضيلت را به
أحاديث أم المؤمنين عائشة ( نقش عايشه در تاريخ و احاديث اسلام ) ) ( فارسى ) — صفحة 278
مساهمون: السيد مرتضى العسكري
ص٢٧٨