مقدار فضلشان در دين ، برترى مىداد . برخى از ديداركنندگان يك نياز داشتند و برخى دو نياز و برخى نيازها ، كه آن حضرت به آنها رسيدگى مىفرمود و به اصلاح امور ايشان و ساير امت مىپرداخت و آنچه لازم بود آنان را از آن آگاه مىكرد و مىفرمود : « بايد شاهدان شما به غايبان برسانند . و نيز ، نياز كسانى را كه نمىتوانند نيازشان را برسانند ، به من برسانيد ، كه هر كس نياز نيازمند ناتوانى را به حاكمى برساند ، خداوند گامهايش را در روز قيامت استوار بدارد . » و نزد او چيزى جز اين بيان نمىشد و لغزشهاى كسى به شمار نمىآمد . مردم براى طلب علم نزد او مىآمدند و جز با كام شيرين و جانى هدايتگر پراكنده و خارج نمىشدند . »
گويد : « پرسيدم : رفتار رسول خدا ( صلى الله عليه و آله ) در برون منزل چگونه بود و چه مىكرد ؟ فرمود : « رسول خدا ( صلى الله عليه و آله ) زبان نمىگشود مگر به آنچه بايد . مردم را جذب مىنمود و نفرت نمىفزود . كريم هر قومى را گرامى مىداشت و او را سرپرست ايشان قرار مىداد . مردم را به احتياط فرا مىخواند و خود از آنها بدون ترشرويى و بدخلقى احتراز مىكرد و از اصحابش دلجويى مىنمود و زشتى را قبيح و پست مىشمرد . راهش ميانه بود و از اختلاف دورى مىكرد . از بيم غفلت و ملامت اصحاب لحظهاى غافل نمىشد و از حق نه كوتاه مىآمد و نه تجاوز مىنمود . نزديكترين مردم به او بهترين آنها ، و برترينشان نزد او خيرخواهترين آنها ، و والامقامترين آنها خادمترينشان نسبت به مسلمانان بود .
گويد : پرسيدم : « رفتار آن حضرت در مجالس چگونه بود ؟ فرمود : « نشست و برخاستش با ياد خدا بود و به هيچ نقطه خاصى دلبسته نمىشد و از دل بستن به جايگاه مخصوص نهى مىفرمود ، و هرگاه به مجلسى وارد مىشد در انتهاى صف مىنشست و به اين روش فرمان مىداد و به هر يك از همنشينان سهم
أحاديث أم المؤمنين عائشة ( نقش عايشه در تاريخ و احاديث اسلام ) ) ( فارسى ) — صفحة 279
مساهمون: السيد مرتضى العسكري
ص٢٧٩