آرى ، امام مىتوانست با پول مردم را بخرد ، و مىتوانست با مداهنهكارى و چشم پوشى از احكام خدا ، قدرتمندان و شيوخ قبايل را به خود جلب نمايد . او قدرت داشت ، با برآوردن اميال مردم لشگرى گران ترتيب دهد ؛ اما در تمام اين اعمال ، فساد خود و دين و آخرت خود را مشاهده مىكرد . او هرگز بدين آگاهىها دست نمىآلود كه پاكى را با همهء عمق و ژرفايش چشيده بود .
معاويه در سايهء نام عثمان و به اسم خونخواهى او ، با امام مىجنگيد ! ؟ اما مگر اين آبادىهاى مسلمان نشين و دور افتاده ، در سراسر سرزمين عراق و حجاز و حتى يمن در خون عثمان شريك بودند ، و گنهكار ؟ ! آيا دهها هزار كشتهاى كه غارتگران شامى به جاى گذاردند ، در راه خونخواهى عثمان - كه به هر صورت يك تن بيش نبود - به قتل رسيده بودند ؟ آيا زنان مسلمان اسير ، و كودكان خردسالى كه كشته مىشدند ، از خون عثمان گناهى به دوش داشتند ؟ نه ، هرگز !
ولى معاويه طبق وصيت پدر ! و به خاطر ارضاى جاهطلبىهايش در جستجوى حكومت بود . او خواستار فرمانروائى به سرزمينهاى وسيعى چون قلمرو اسلام بود ، و براى رسيدن بدين نتيجه ، به كار بردن هر وسيلهاى را روا مىدانست ، و از هيچ ناجوانمردى و پليدى هم روگردان نبود . در حقيقت ادعاى خونخواهى عثمان لفافهاى بود كه براى رسيدن به خويش از آن سود مىجست ! !
اينها بود ، تصوير كوچكى از نقش بزرگ معاويه در دوران امام اميرالمؤمنين عليه السلام .
أحاديث أم المؤمنين عائشة ( نقش عايشه در تاريخ و احاديث اسلام ) ( فارسى ) — صفحة 124
مساهمون: السيد مرتضى العسكري
ص١٢٤