مِنَ الَّذِينَ هادُوا يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَنْ مَواضِعِهِ ؛
« 1 »
از يهوديان كسانى هستند كه سخنان خدا را از معناى اصلىاش تحريف و دگرگون مىكنند »
و نيز درباره اهل كتاب مىفرمايد :
وَ إِنَّ فَرِيقاً مِنْهُمْ لَيَكْتُمُونَ الْحَقَّ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ ؛
« 2 »
و نيز گروهى از ايشان ، حق را پنهان مىكنند ، در حالى كه خود ، از آن آگاهند .
و درباره مسيحيان مىفرمايد :
وَ رَهْبانِيَّةً ابْتَدَعُوها ؛
« 3 »
رهبانيتى كه آنان خود آن را بدعت نهادهاند .
و مىفرمايد :
لا تَغْلُوا فِي دِينِكُمْ ؛
« 4 »
اى مسيحيان ! در دين خود غلو مكنيد .
رهبانيت و غلو در اصل شريعت حضرت عيسى بن مريم نبوده است . غلو مانند اين سخن است كه گفتند : عيسى پسر خداست .
وقتى با يك شريعت چنين رفتار مىشد ، تجديد شريعت لازم مىآمد . شريعتى كه موسى بن عمران در تورات آورده بود ، در زمان عيسى بن مريم سالم نمانده بود . بدين سبب ربوبيتِ رب العالمين ، اقتضا مىكرد تا با فرستادن پيامبر ديگرى ، تجديد شريعت شود .
البته شرايع ، نه تنها تناقضى با هم نداشتهاند ، بلكه تكامل مىيافتهاند ، ولى شريعتها پس از وصى « 5 » پيامبر بر شريعت ، تحريف مىشدهاند .
هامش
( 1 ) . سوره نساء ، آيه 46 .
( 2 ) . سوره بقره ، آيه 146 .
( 3 ) . سوره حديد ، آيه 27 .
( 4 ) . سوره نساء ، آيه 171 .
( 5 ) . به طور كلى اوصياء انبياء دو دسته بودند : يكدسته آنان كه شريعت انبياء را دارا بودند ولى مأمور به تبليغ آن نبودند مگر آنكه مورد سؤال واقع مىشدند مانند اوصيايى كه حضرت سلمان به هنگام تحرى حقيقت با آنها روبرو شد . دسته ديگر اوصيايى بودند كه علاوه بر علم و آگاهى نسبت به شريعت مأمور به تبليغ و حفظ آن از تحريف و كتمان ، بدعت و غلو نيز بودند مانند أئمه ما - صلوات اللّه عليهم - كه در اينجا اين دسته دوم مورد نظر است .