مىدانند ؛ چون حديث بدون زيادت از او يافت نگردد » .
ابن مبارك گويد :
« حجّاج » فريبكارى مىكرد و براى ما از « عمرو بن شعيب » از « عزرمى » متروك حديث مىگفت » .
يعقوب بن ابىشيبه گويد : « احاديث او [ / حجاج ] واهى و سست و آشفته است » . « 1 »
ج - « ترمذى » و « بيهقى » از « موسى بن عبيده » از « محمد بن كعب » از « ابن عباس » روايت كنند كه او گفته است : « متعه » [ / ازدواج موقت ] در اوايل اسلام بود . بدينگونه : مردى كه وارد سرزمين نشاناس مىشد به مدتى كه قصد اقامت داشت با زنى ازدواج مىكرد و وى كالا و اجناس او را نگهدارى و زندگيش را سامان مىداد ، تا آنكه اين آيه نازل شد : ( إِلَّا عَلى أَزْواجِهِمْ أَوْ ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُمْ ) : « مگر بر همسران يا كنيزان خويشتن » . ابن عباس گفت : هر دامنى جز اين دو حرام است » . « 2 »
اشكال اين حديث
در سند اين حديث « موسى بن عبيده » است كه در « تهذيب التهذيب » دربارهى او گويد : « احمد گويد : حديث او منكر و ناشناخته است . به نظر من روايت او جايز نيست . احاديث ناپسندى را روايت مىكند » . « 3 »
مولف گويد : در متن اين حديث آمده است : ازدواج موقت در اوايل اسلام بود ، تا آنكه اين آيه نازل شد : ( إِلَّا عَلى أَزْواجِهِمْ . . . ) و هر دامنى جز اين دو
هامش
( 1 ) . تهذيب التهذيب ، جلد 2 ص 196 - 198 .
( 2 ) . ترمذى ، جلد 5 ص 50 ، باب نكاح المتعة . سنن بيهقى ، جلد 7 ص 206 .
( 3 ) . تهذيب التهذيب ، جلد 10 ص 356 - 360 . .