آيه با وضوح و روشنى بدين حكم تصريح دارند ، و عمرانبن حصين صحابى نيز - بنابر روايت صحيح بخارى - به همين موضوع اشاره كرده كه گويد : « آيهى متعه در كتاب خدا نازل شد و ما با رسول خدا ( ص ) انجامش داديم و قرآن به حرت آن نازل نشد و پيامبر ( ص ) تا واپسين دم حيات از آن نهى نفرمود . . . » « 1 »
اين روايت در صحيح مسلم چنين است : « آيه متعه - يعنى متعه حج - در كتاب خدا نازل شد و رسول خدا ( ص ) ما را به انجام آن فرمان داد . سپس هيچ آيهاى كه متعه حج را نسخ كند نازل نگرديد ، و رسول خدا تا واپسين دم حيات از آن نهى نفرمود . . . » « 2 »
اين حكمى است كه همه مفسران و علما بر آن اجماع كردهاند و خلافى در آن نيست ، و شگفت آنكه خداوند سبحان اين آيه را با اعلام : ( أَنَّ اللَّهَ شَديدُ الْعِقابِ ) : « خداوند سخت كيفر است » به پايان برده است .
آرى ، خداوند متعال « مُتعه حج » را با صراحت تمام در اين آيه تشريع فرمود و رسول خدا ( ص ) در حجة الوداع آن را به انجام رسانيد و خبر متواتر آن در كتابهاى صحيح حديثى - چنان كه مىآيد - روايت و منتشر گرديد :
متعه حج در سنّت رسول خدا ( ص ) :
از آنجا كه عُمره در ماههاى حج نزد قريشِ جاهلى از بدترين گناهان بود ، رسول خدا ( ص ) در تبليغ حكم « عُمره تَمتُّع » به تدريج و آهستگى پيش رفت .
بنگريد :
در صحيح بخارى ، سنن ابوداود ، سنن ابنماجه و سنن بيهقى از عمربن
هامش
( 1 ) . صحيح بخارى ، ج 3 ص 71 ، و سنن بيهقى ، ج 5 ص 19 .
( 2 ) . صحيح مسلم ، باب جواز التمتع ، ص 900 حديث 172 . تفسير قرطبى ، ج 2 ص 338 . زاد المعاد ، ج 1 ص 252 ، و طبقات ابنسعد ، چاپ اروپا ، ج 4 قسمت دوم ص 28 . .