آن حضرت در « سَرِف » كه شش ميل يا بيشتر با مكه فاصله دارد نيز ، به همه اصحاب خود ابلاغ كرد كه : « هر كس دوست دارد إحرام خود را احرام عمره قرار دهد ، چنين كند . » چنان كه عايشه آن را روايت كرده و گويد : « با رسول خدا در ماههاى حج و شبهاى حج و احرام حج حركت كرديم تا در « سَرِف » فرود آمديم . گويد : آن حضرت به سوى اصحاب خود رفت و فرمود : « هر كس قربانى به همراه ندارد و دوست دارد كه احرام خود را احرام عمره قرار دهد چنين كند ، و كسى كه قربانى به همراه دارد چنين نكند . » گويد : « و انجام دهندگان و تاركان آن ، همه از اصحاب او بودند . » « 1 »
از آنچه گذشت ظاهر مىشود كه تاركان آن از مهاجران قريش بودهاند ، كسانى كه در جاهليت عُمره را از بدترين گناهان مىدانستهاند .
پيامبر ( ص ) پس از رسيدن به « بطحاء مكه » نيز اين تبليغ را تكرار كرد . ابن عباس گويد : « پيامبر روز چهارم ذيحجه در بطحاء با ما نماز گزارد و فرمود : « هركس بخواهد إحرام خود را إحرام عمره قرار دهد ، چنين كند . » « 2 »
رسول خدا ( ص ) بدينگونه تبليغ اين حكم را با تدريج و آهستگى انجام داد تا آنگاه كه طواف و سعى صفا و مروه را تمام كردند و حكم نهائى دربارهى آن نازل گرديد و همه را به انجام آن فرمان داد . بيهقى گويد :
هامش
( 1 ) . صحيح بخارى ، ج 1 ص 189 . صحيح مسلم ، ص 875 حديث 121 و 123 به اختصار . سنن بيهقى ، ج 4 ص 356 ، و مصنف ابن ابى شبيه ، نج 4 ص 102 .
( 2 ) . سنن بيهقى ، ج 5 ص 4 .