گزارى پيامبر خود انتخاب نمىكرد ، و انجام عمره در ماههاى حج همانند وقوع حج در همان ماههاست ؛ و اين ماهها ، ماههاى ويژه خداى متعال براى انجام عبادت و وقت مخصوص آن است ، و عمره « حجّ اصغر » است و بهترين زمان انجام آن ماههاى حج ، و ماه ذيقعده ميانه آنهاست ، و اين انتخابى الهى است ؛ پس كسى كه بهرهاى از علم دارد بايد كه آن را برگزيند .
اكنون كه سنّت مشركان و سنت رسول خدا ( ص ) در انجام عمره را مرور كرديم ، به بحث « مُتعه حج » در كتاب و سنت بازمىگرديم و بعد ، كيفيت اجتهاد خلفا در آن را يادآور مىشويم :
مُتعه حج در كتاب خدا :
خداوند سبحان مقرر داشت تا در ماههاى حج ، بر خلاف سنت مشركان ، بين عُمره و حج ، و تمتّع ميان آنها جمع گردد و در سوره بقره / 196 فرمود : ( إِذا أَمِنْتُمْ فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيامُ ثَلاثَةِ أَيَّامٍ فِي الْحَجِّ وَ سَبْعَةٍ إِذا رَجَعْتُمْ تِلْكَ عَشَرَةٌ كامِلَةٌ ذلِكَ لِمَنْ لَمْ يَكُنْ أَهْلُهُ حاضِرِي الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ شَديدُ الْعِقاب ) « و هرگاه در امان بوديد ، پس كسى كه با ، عمره حج ، تمتّع مىجويد ، آنچه از قربانى كه ميسورش شد [ قربانى كند ] و هر كه نيافت ، سه روز در ايام حج و هفت روز پس از بازگشت ، روزه بدارد كه آن ده روز كامل است . آن براى كسانى است كه خانواده آنها نزد مسجد الحرام [ / ساكن مكه و حرم ] نباشد . و از خدا بترسيد و بدانيد كه خدا سخت كيفر است » .
خداوند سبحان در اين آيه تمتّع جستن با عمره حج را ، براى كسانى كه خانواده آنها اهل مكه و حرم نباشد و ايمن باشند ، تشريع فرموده و در آيه بعد فرموده : ( الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُومات ) : « حج در ماههاى معلومى است » و جمع ميان عُمره و حج لازمهاش آن است كه آن دو در ماههاى حج واقع گردند ، و اين دو