« . . . پيامبر ( ص ) در بين صفا و مروه بود كه حكم قطعى و نهائى بر او نازل شد و فرمان داد تا هر يك از اصحاب كه إحرام حج بسته و قربانى به همراه ندارد ، آن را عُمره قرار دهد و فرمود : « اگر در ابتداى راه بودم اين قربانى را با خود نمىآوردم ، ولى چون سرم را بسته و قربانىام را به همراه آوردهام ، حق برون شدن از احرام را ندارم مگر در محلّ قربان كردن » و سراقةبن مالك برخاست و گفت : « يا رسول الله ! احكام را به گونهاى براى ما بيان كن كه گوئى با مردم تازه به دنيا آمده سخن مىگوئى ! آيا اين عمرهى ما براى امسالمان است يا براى هميشه ؟ » كه پيامبر فرمود : « بلكه براى هميشه است و عمره تا روز قيامت داخل در حج گرديد . . . » « 1 »
* * * در احاديث گذشته آمده بود كه رسول خدا ( ص ) به عمر فرمود : « پروردگار من فرمانم داده تا بگويم : « يك عمره در يك حج داخل است » يا : « يك عمره با يك حج همراه است » يعنى : من بايد در اين سفر نيت كنم كه « حج و عمره » را با هم به انجام رسانم . و در پاسخ سراقه در « عسفان » فرمود : « خداوند در اين حج شما عمرهاى را داخل فرمود » و تبليغ آن را به اين حج اختصاص داد . سپس در « سَرِف » و در « بطحاء » به تمام حجاج ابلاغ كرد : هر كه دوست دارد آن را عمره قرار دهد ! با عبارت : « هر كه دوست دارد » ! و چون وقت انجام و بيرون شدن از إحرامِ عمره فرارسيد به همه آنها ابلاغ كرد كه : « عمعره براى هميشه داخل در حج گرديد » . و اين سخن سراقه كه در دو نقطه حساس گفت : « يا رسول الله ! احكام را براى ما به گونهاى بيان كن كه گوئى با مردم تازه به دنيا آمده سخن مىگوئى ! » مرادش آن بود كه ما به گذشته و آنچه قريش جاهلى بر آن بودهاند كارى نداريم .
خلاصه ، اقدام رسول خدا ( ص ) و چگونگى تبليغ آن حضرت در بيان اينكه
هامش
( 1 ) . همان ، ج 5 ص 6 . .