بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَج ) يعنى : « هر كس كه با ختم عمرهى تمتّع ، حج را آغاز كند » « 1 » و چون حاجيان در بين دو احرامِ عمره و حج ، مَحُلّ مىشوند و از آنچه بر آنها حرام شده بود بهره مىجويند . فاصله ميان اين دو احرام همان « متعه حج » است كه خليفه عمر و پيروان او آن را حرام كردند ، ولى بيشتر مسلمانان اين زمان آن را انجام مىدهند .
2 و 3 - حجّ إفراد و حجّ قِران
نخست - در فقه اهل البيت ( ع ) :
صورت « حجّ إفراد » آن است كه ، حاجى از ميقات يا از منزل خود - اگر نزديكتر از ميقات باشد - مُحرم مىشود و به عرفات مىرود و روز نهم را در آنجا مىماند و بعد ، بقيه مناسك حج را تماماً به جاى مىآورد و از احرام خارج مىشود و تنها يك عمره مفرده بر عهده اوست كه آن را هم در طول سال از نزديكترين حِلّ [ محلّ خارج حَرَم ] يا يكى از ميقاتها شروع و به پايان مىرساند ؛ و چون شخص حاجى هر يك از آن دو را جداى از هم به جاى مىآورد ، آنها را « حجّ إفراد » و « عمرهى مفرده » ناميدهاند .
و صورت « حجّ قِران » در جميع مناسك همان صورت « حجّ إفراد » است ، و وجه تمايز آن اينكه ، حج گزار در حج قِران قربانى را در حال احرام قرين خود مىسازد و با خود به قربانگاه مىبرد ، حال آنكه در حج إفراد اصلًا قربانى واجب نيست ؛ و يكى از اين دو حج بر ساكنان مكه واجب تخييرى است . « 2 »
دوم - در فقه مكتب خلفا :
الف - حجّ قِران در فقه مكتب خلفا آن است كه ، حاجىِ قارن ، عمره و حج را قرين هم بياورد ؛ يعنى : بين آن دو را با نيت واحد و تلبيه واحد جمع كرده و
هامش
( 1 ) . بقره / 196 .
( 2 ) . دليل المناسك آية الله حكيم ره ، چاپ نجف 1377 ه - ، ص 37 - 45 . .