ولايت و اولوالأمر در قرآن كريم
الف - ولايت « على » در قرآن كريم
در احاديث پيشين با صراحت آمده بود كه « امام على ( ع ) » پس از رسولخدا ( ص ) « ولىّ مؤمنان » است ، و اين همان است كه آيه كريمه زير بدان ناطق است : «
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ
» يعنى : « جز اين نيست كه « ولىّ شما » تنها خداست و پيامبرخدا و كسانى كه ايمان آوردهاند ؛ آنانى كه نماز را برپا مىدارند و « در حال ركوع » زكات مىدهند » . اين معنى را روايات زير تاييد مىكنند :
در تفسير طبرى ، اسباب النزول واحدى ، شواهد التنزيل حاكم حسكانى ، انساب الاشراف بلاذرى و جز آنها ، از ابنعباس و أنسبن مالك و امام على ( ع ) و ديگران رواياتى است كه فشرده آنها چنين است :
« فقيرى از فقراى مسلمان وارد مسجد رسولاللّه ( ص ) شد و درخواست كمك كرد . سخن او جان على ( ع ) را كه در حال ركوع بود به درد آورد . او دست راست خود را به پشت سر برد و به آن فقير اشاره كرد تا انگشتر عقيق يمانى سرخ فامش را كه در نماز به دست مى كرد ، از دستش بيرون آورد . فقير چنان