فرموده بود به او « وصيت » كرد .
و ديديم كه خداوند در قرآن كريم به خاتم انبياى خود فرمود :
« يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ »
يعنى : « اى پيامبر آنچه را كه از سوى پروردگارت بر تو نازل شده ابلاغ كن كه اگر ابلاغ نكنى رسالت او را ابلاغ نكردهاى ، و ( بدان كه ) خداوند از مردم نگاهت مىدارد »
و ديديم كه پيامبر ( ص ) حاجيان را فرمان داد تا در « غدير خم » گرد هم آيند و پيش رفتگان و پس ماندگان به او بپيوندند و سپس امام على ( ع ) را فراروى آن جماعت ، كه حدود هفتاد هزار نفر بودند ، بلند كرد و بدانها فرمود : « آيا گواهى نمىدهيد كه من نسبت به مؤمنان از خود آنها برتر و سزاوارترم ؟ » و چون همگى گفتند : « خدايا ! چرا گواهى مىدهيم » رسولخدا ( ص ) بخشى از مقام و هيبت و شكوه خود را به على بخشيد و فرمود : « هر كس من مولاى اويم ، اين على نيز مولاى اوست . خدايا دوستدارش را دوست بدار و دشمنش را دشمن شمار . . . »
* * * آنچه آورديم بخشى از نصوص سنت نبوى در تعيين امام امت و ولىّ امر پس از آن حضرت بود . در بخش بعد ، برخى از آنچه را كه در كتاب خدا در اين باره آمده يادآور مىشويم .