حكميت آن دو حَكَم ( / عمروبن عاص و ابوموسى اشعرى ) فرا خواندند ، و چون قاريان قرآن سپاه امام ( ع ) و پيروان آنها ، بر قبول حكميت اصرار ورزيدند ، و عمروبن عاص صحابى قريشى اموى ، ابوموساى صحابى اشعرى را در مقام حكميت فريب داد و خبر اين فريب منتشر گرديد ، بسيارى از قاريان اهل كوفه كه حكميت را پذيرفته بودند ، آن را ناروا دانستند و همه مسلمانان را تكفير كردند و بر امام على ( ع ) شوريدند و در « نهروان » با او جنگيدند و بسيارى از آنها كشته شدند و بعد ، يكى از ايشان امام ( ع ) را در محراب مسجد كوفه به شهادت رسانيد . « 1 »
همه اين رويدادها ، ديدگاه درست مسلمانان خارج مدينه را نسبت به امام على ( ع ) مشوش و وارونه ساخت و باعث شد تا هر شايعه خلاف واقعى را درباره آن حضرت پذيرا گردند !
از سوى ديگر ، ناخشنودى قريش از دستيابى بنىهاشم به حكومت - كه هدف اصلى آن امام على ( ع ) بود - مبدل به حقد و كينه و دشمنى بر ضد آن حضرت گرديد و حكومت قريش پس از آن بر مبناى ستيز و كينه و دشمنى با امام ( ع ) بنيان گرفت و اوج بروز و ظهور آن در حكومت امويان بود ، كه در بخش بعد بدان اشاره خواهيم كرد .
هامش
( 1 ) - همان .