برترم . . . تا آخر خبر « 1 » »
از اين روايت آشكار مىشود كه در جلسات سرّى چنان تصويب شده بود كه پس از عثمان ، عبدالرحمانبن عوف به حكومت برسد ؛ ولى عبدالرحمان پيش از عثمان ، در سال 31 يا 32 ه و در اوج دشمنى با او وفات كرد « 2 » .
همچنين اختلاف و دشمنى ميان بنىاميه « خاندان حاكم قريشى » و ديگر تيرههاى قريش آغاز گرديد و « امالمؤمنين عايشه » به رهبرى خاندان خود و ديگر مخالفان برخاست تا آنگاه كه جنازه خليفه عثمان ، در خانه خود و با حضور مهاجران و انصار ، بر زمين افتاد « 3 » .
در اين هنگام مسلمانان از هر بيعتى رهايى يافتند و اختيار كار خود را به دست خويش گرفتند و در حالى كه اصحاب رسولاللّه ( ص ) جلودار آنها بودند به سوى « امام على ( ع ) » شتافتند تا با او بيعت كنند ؛ و هنگامى كه امام على ( ع ) به حكومت پرداخت ، همه امتيازات قريش را كه در زمان خلفاى پيشين دريافت مىكردند ، الغاء نمود و ميان تيرههاى قريش و ديگر مسلمانان برابرى و مساوات برقرار كرد ، و عرب و غير عرب را در تقسيم بيتالمال و شئونات اجتماعى ، يكسان داشت ، و قريش پس از چهار ماه كه از حكومتش گذشت ، هوادارن خود را بسيج كردند و « جنگ جمل » را به راه انداختند ؛ جنگى كه « مروانِ » خونخواه عثمان با « طلحه و زبيرِ » زمينهساز قتل او ، در يك صف قرار گرفتند و رهبرى آن را به « امالمؤمنين عايشه » فتوا دهنده به قتل عثمان سپردند ! و پس از آن نيز ، « جنگ صفين » را بر عليه آن حضرت به راه انداختند !
هامش
( 1 ) - تاريخ يعقوبى ، ج 2 ص 169 .
( 2 ) - مراجعه كنيد : الأوائل ، ابىهلال عسكرى ، چاپ بيروت 1407 ه ، ص 129 ، و شرح نهجالبلاغه ابنابى الحديد تحقيق محمد ابوالفضل ابراهيم ، ج 1 ص 169 .
( 3 ) - مراجعه كنيد : نقش عايشه در تاريخ اسلام ، بخش : همراه با عثمان .