پس ، بيعت « مصطلحى اسلامى » است و در شرع اسلام احكام خاص خود را داراست .
فشرده مطالب
بيعت در زبان عرب به معناى دست بر دست ديگرى زدن براى قبول و انجام بيع و معامله است . و در اسلام نشانه پيمان بيعت كننده با بيعت شونده براى كوشش در انجام قرارداد منعقده ميان آنهاست . بيعت را شروطى است كه بدون آنها منعقد نمىگردد . و لذا بيعت كودك و نابالغ يا ديوانه صحيح نيست . همچنين است بيعت اجبارى و ناخواسته ، و نيز ، بيعت با كسى كه آشكارا معصيت مىكند و بيعت براى نافرمانى خدا .
و بيعت رسول خدا ( ص ) ابتدا براى پذيرش اسلام و بعد براى برپائى دولت اسلامى بود . چنان كه براى جنگ با دشمنان اسلام نيز با مسلمانان بيعت كرد و خداوند سبحان درباره آن فرمود :
«
إِنَّ الَّذِينَ يُبايِعُونَكَ إِنَّما يُبايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ
»
« كسانى كه با تو بيعت مىكنند جز اين نيست كه با خدا بيعت مىكنند و دست خدا بالاى دستهايشان است » . « 1 »
سوم - خليفه و خليفة اللّه در زمين
نخست - خليفه و خلافت
خلافت در زبان عرب به معانى نيابت از ديگرى است « 2 » و « خليفه » كسى است
هامش
( 1 ) - فتح / 10 .
( 2 ) - مفردات راغب ، ماده خلف .