عبد الملك حيازت كنند و چون به در خانهء عبد الاعلى رسيد دست از ذرع كردن بداشت . زمانى كه دولت مباركه بر سر كار آمد تمامى آن املاك ضبط شد . ابو جعفر جبان را به انضمام چند ملك ديگر وقف اهل مدينه كرد و مهدى الشرقى را به اقطاع به دختر خود عباسه همسر محمد بن سليمان واگذار كرد . عبادان ملك اقطاعى حمران بن ابان آزاد كردهء عثمان بود و آن را عبد الملك بن مروان به وى داده بود . به قولى بخشى از آن را زياد به او سپرده بود . حمران از اسيران عين التمر بود و ادعا مىكرد كه از اولاد نمر بن قاسط است . حجاج روزى در حضور عباد بن حصين حبطى گفت : اين حمران چه مىگويد ، اگر نسب خود را به اعراب پيوند دهد و نگويد كه پدرش مردى محقر بوده است و خود آزاد كردهء عثمان است ، هر آينه گردنش را خواهم زد . عباد با شتاب از مجلس حجاج برون آمد و حمران را از گفتهء حجاج آگاه ساخت و او بخش غربى نهر را به وى بخشيد و شرقى را وقف كرد . آن موضع به نام عباد بن حصين شهرت يافت .
هشام بن كلبى گويد : نخستين كس كه در عبادان به مرابطه « 1 » پرداخت عباد بن حصين بود و گويد كه ربيع بن صبح فقيه آزاد كردهء بنو سعد مالى از مردم بصره گرد آورد و در عبادان با آن مال حصنى ساخت و در آن به مرابطه پرداخت . ربيع از حسن بصرى روايات نقل مىكرد و به عزم غزا از طريق دريا روانهء هند شد و بمرد و در جزيرهيى از جزاير به سال صد و شصت به خاك سپرده شد .
قحذمى گويد : خالدان القصر و خالدان هبساء هر دو از آن خالد بن عبد الله بن خالد بن اسيد بود و خالدان ديگرى به يزيد بن طلحهء حنفى مكنى به ابو خالد تعلق داشت . هم او گويد كه نهر عدى خورى از نهر بصره بود و عدى بن ارطاة فرازى عامل عمر بن عبد العزيز آن را
هامش
( 1 ) . به زير نويس صفحه 206 رجوع شود .