نشانههاى حرم در زمان معاوية بن ابى سفيان از ميان رفته بود . او نامهيى به مروان بن حكم كه عامل وى در مكه بود بنوشت و دستور داد كه اگر كرز بن علقمهء خزاعى زنده است ، به سبب آشنايى كه در اين باره دارد ، كار اعادهء آن نشانهها را بر عهدهء وى گذارد . كرز سالخورده بود . وى آن سنگ نشانهها را در جايى كه امروزه نيز محل نشانهها است ، بر پاى داشت . كلبى گويد كه وى كرز بن علقمه بن هلال بن جريبة بن عبد نهم بن حليل بن حبشيه خزاعى بود ، و او كسى است كه رد پيامبر ( ص ) را گرفت و به غارى رسيد كه در آن پنهان شده بود و ابو بكر صديق نيز به هنگامى كه آن دو ارادهء هجرت به مدينه داشتند با وى بود . روى غار تار عنكبوتى ديد و اثر پاى رسول الله ( ص ) را نيز پايين آن بديد و بشناخت و گفت اين قدم محمد است و از همين جاى رد پا گم شده است .
طائف
گويد كه چون هوازن روز حنين « 1 » هزيمت يافتند و دريد بن صمة كشته شد ، بقية السيف ايشان به اوطاس رفتند . رسول الله ( ص ) ابو عامر اشعرى را سوى ايشان فرستاد و او كشته شد و ابو موسى عبد الله بن قيس اشعرى امور سپاهيان را بر عهده گرفت .
مسلمانان به اوطاس روى آوردند و چون مالك بن عوف بن سعد كه از بنو دهمان بن نصر بن معاوية بن بكر بن هوازن ، و در آن
هامش
( 1 ) . هوازن نام قبايل شمال جزيرة العرب ، و حنين موضعى است بين مكه و طائف .
در اين موضع نبرد ميان مسلمانان و قبايل بدوى در گرفت و عاقبت به شكست قبايل انجاميد .