تا از قسمت علياى مكه وارد مسجد شد . عمر جمعا دو آب بند احداث كرد . آب بند بالا بين دارببه « 1 » - يعنى عبد الله بن حارث بن نوفل بن حارث بن عبد المطلب بن عبد مناف كه در فتنهء ابن زبير والى بصره بود و اهل شهر او را به امارت خويش برگزيده بودند - و دار ابان بن عثمان بن عفان ، و آب بند پايين در حمارين كه به آب بند آل اسيد معروف است . پس سيل از مسجد الحرام برگشت . گويد كه ام نهشل دختر عبيدة بن سعيد بن عاصى بن اميه بود كه سيل وى را از قسمت علياى مكه با خود ببرد و بدين سان سيل به نام او منسوب شد .
ديگر سيل جحاف و جراف در سنهء هشتاد زمان عبد الملك بن مروان بود . بامداد روز دوشنبه بر حجاج تاخت و خود و اثاث ايشان را ببرد و كعبه را احاطه كرد . شاعر گويد :
غسانيان هرگز چون روز دوشنبه ، نديدند اين همه اندوهناك و اين سان گريه در ديدگان آن دم كه سيل مردم مصران « 2 » ببرد و پردگيان برون آمده مىگريختند آواره از دو كوه بالا همى دويدند پس عبد الملك به عبد الله بن سفيان مخزومى عامل خود در مكه نامهيى نوشت - به قولى عامل وى در آن زمان حارث بن خالد
هامش
( 1 ) . ببه به معنى كثرت گوشت و چاقى است . چون عبد الله بن حارث بن نوفل در كودكى بسيار فربه و به اصطلاح « توپولى » بود ، مادرش ( هند دختر ابو سفيان ) او را ببه مىناميد و اين لقب به روى بماند .
( 2 ) . مصران به معنى دو شهر است و به طور خاص به كوفه و بصره اطلاق مىگردد .