عقد الويه « 1 » مىكردند و هر كه ارادهء زناشويى داشت در آنجا ازدواج مىكرد . آن نخستين سراى از سراهاى قريش بود كه در مكه بنا شده ، سپس دار العجله ساخته شد كه از آن سعيد بن سعد بن سهم بود .
بنو سهم ادعا مىكنند كه دار العجله قبل از دار الندوه ساخته شده ، و اين ادعا باطل است . دار الندوه همچنان از آن بنو عبد الدار ابن قصى بود تا اينكه عكرمة بن عامر بن هاشم بن عبد مناف بن عبد الدار بن قصى آن را از معاوية بن ابى سفيان خريد و دار الاماره قرار داد .
اما دار القوارير از آن عتبة بن ربيعة بن عبد شمس بن عبد مناف بود و سپس به عباس بن عتبة بن ابى لهب بن عبد المطلب ، و بعد به ام جعفر زبيده دختر ابو الفضل بن منصور تعلق گرفت در قسمتى از صحن و ديوارهاى آن پارهيى آبگينه به كار رفته و به همين روى آن را در دار القوارير « 2 » مىنامند .
حماد بربرى در خلافت رشيد به بناى آن پرداخت .
هشام بن محمد كلبى گويد كه عمرو بن مضاض جرهمى با مردى از جرهم به نام سميدع جنگ داشت ، پس با سلاح درآمد و صداى
هامش
( 1 ) . عقد الويه به مفهوم اعطاء يا حمل پرچم به نام فرماندهء معين است و در عهد جاهليت يكى از امتيازات و مناصبى بود كه به ولايت مكه تعلق داشت و صاحب اين منصب پرچم سپاهيان را اعطاء مىكرد و نشانهء پرچم را نيز او معين مىكرد . مناصب ديگر از اين گونه عبارت بودند از رفادت حاج ( به معنى ضيافت حجاج ) و سقايت ( تهيه آب و سقائى ) حاج ، و پردهدارى خانهء كعبه و حكم مشورت دار الندوه .
( 2 ) . از معانى قوارير يكى هم شيشه و بلور است . به روايت ازرقى حماد بربرى نماى بيرونى دار القوارير را از مرمر و موزائيك و نماى درونى آن را از شيشه و ميناى زرد و سرخ پوشانيد ( اخبار مكه ) .