پاشيدن يا پس از آن .
2 - اينكه هر كدام از دو گل را دو پاره كرد تا بهره از آنها سرشت مستضعفان و كودكان و ديوانهها باشد و بدان چه در مشت راست ماند گفت : از تو است رسولان الخ و از آنچه در چپ ماند گفت : از تو است جباران الخ . و بنا بر اين بهتر است كه مرجع ضمير خدا باشد ( اريد ) در هر دو جا صيغه متكلم باشد و بمعنى ديگر صيغه فعل غائب مجهول باشد .
3 - يك فاضلترى گفته : شكافتن كنايه است از جدا كردن آنچه براى آفرينش آدمى شايانست از هر دو ماده و از هر دو آنچه در آفرينش آدمى بىاثر بوده پاشيده تا مايه موجودات ديگر باشد .
اينكه گفته : وانگه هر دو گل آميخته شدند كه در هر دو دست بودند يا آنچه پاشيده و نپاشيده بود .
پس حب سرشت مؤمن است كه خود يك بطن از آيه است و براى تفسير مراد از شكافتن بيرون كردن هر كدام آنهاست از ديگرى يا جدا كردن آنها از ديگرى و يا آفرينش آنها .
بخاطر اينكه او دور شد . . . در قاموس گفته « نوى » هم بمعنى دورى آمده مانند نأى ، و آيه در سوره الانعام آيه 95 چنين است : راستى خدا شكافنده دانه و هسته است در مجمع البيان ( ج 4 ص 338 ) گفته : شكافنده دانه خشك مرده است و از آن گياه بر آيد و شكافنده هسته خشكيده است و از آن نخل خرما و درخت بدر آيد و بقولى يعنى آفريننده دانه و هسته است و مبتكر آنها ، و بقولى مقصود همان شكافى است كه در شكم دانه و هسته است و از شگفتيهاى قدرت خدا است كه راستا و يك نواخت است .
بر آرد زنده از مرده و بر آورنده مرده است از زنده كه گياه خرم تازه سبز را از دانه خشكيده بر ارد و دانه خشكيده را از گياه زنده نامى از زجاج است و عرب درخت
بحار الأنوار ( ج 64 ) ( اخلاق اسلامى ) ( فارسى ) — صفحة 68
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٦٨