دانشهاى سودمند آنچه نيروى انديشه را بكمال رساند از علم الهيات و هر چه با آن مناسب است و آنچه نيروى قوه عمليه را بكمال رساند كه حكمت عمليه باشد .
6 - خود را در بلا و خوشى به يك جا وادارند و در برابر هر دو بىتفاوت باشند ، از آمدن بلا نوميد نشوند و از خوشى كه بدان رسند مست نگردند و در هر دو حال شكر خدا كنند . . . و بسا مقصود مانند كردن حال نزول در بلاء است به حال نزول خوش و رفاه و مقصود يكى است .
7 - شيفتگى به ثواب خدا و بيم از عقاب او تا آنجا كه جانشان در تنشان بيقرار است و گريزان اگر نبود مدت عمر مقدر و اين شوق و خوف چون وجدانى شوند بدنبال دارند كوشش در كردار ، و رو گردانى از اين جهان ، و آغاز آنها تصور بزرگى آفريدگار است و به همان اندازه تصور بزرگى وعد و وعيد او است ، و بدنبال دارد همان اندازه بيم و اميد را كه دو باب بزرگ بهشتند .
8 - بزرگوارى آفريننده در دل آنها تا آنجا كه كششهاى خدا خواهى آنان را در دوستى و شناسائى در اندر سازد و بدان نسبت جز خدا را كوچك شمارند در ديده دل خود .
و اينكه فرمود آنان و بهشت چون كسى است كه آن را ديده - تا كه فرمود - معذبند اشاره است باينكه عارف گرچه با تن خود در دنيا است ولى با بينائى دلش به احوال بهشت و سعادت آن ، و احوال دوزخ و بدبختى آن ، چون حاضر در بهشت و نعمت آنست ، و حاضر در دوزخ و عذابش ، و اين مقام عين اليقين است و برابر اين مقام است شوقشان به بهشت ، ترسشان از دوزخ .
9 - اندوه دلهاشان ، و آن ثمره ترسى است كه بر آنها چيره است .
10 - بىآزاريشان كه سرچشمه آزاد كردن دنياپرستى است و بيهودههايش و عارفان از آن بركنارند .
11 - لاغريشان كه از بسيارى روزه و بيخوابى ، و خوراك ناهموار و جامه تنكاه
بحار الأنوار ( ج 64 ) ( اخلاق اسلامى ) ( فارسى ) — صفحة 261
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٦١