انديشه در آنچه داند و آن را بخاطر سپارد تا در دلش پايدار گردد .
آميزش گفتار و كردار اينست كه چون مردم را به كار خوبى وادارد يا از بدى باز دارد خود هم آن را به كار بندد ، يا بوعده وفاء كند ، يا ايمان را با كردار نيك توام سازد يا اينكه گفتار خوب را با كردار خوب فراهم آرد .
كم خوردن براى اينكه پر خورى و پر خوابى مايه كسالت در عبادتند - تا گويد سخن در اينجا و در برخى از آنچه گذشت در شرح روايت كافى گذشته و بازگو نكنيم .
و گويم : در تحف العقول ( ص 154 - 158 چاپ اسلاميه ) نيز مانندش آورده .
و باز هم گويم : چون پيشواى محققان ابن ميثم بحرانى در شرح اين حديث راه ديگرى رفته خواستم آن را بياورم تا خواننده در بيشتر آنچه در باره آن گفتند آگاه شود او ( قده ) گفته : آن حضرت يك توصيف كلى از پرهيزكاران نمود و فرمود : پرهيزكاران همان اهل فضائلند و هر فضيلت وابسته ببهسازى دو نيروى دانش و كردار را دارند و آنگه آن فضائل را شرح داده و مرتب كرده .
1 - درستى گفتار كه عدالت زبانست ، و خلاصهاش اينست كه از آنچه بايد گفت خاموش نماند تا تقصير كند ، و آنچه بايد از اين خاموش بود نگويد تا زياده روى كند ، و سخن را بجاى شايسته آن گويد ، و آن خصوصىتر از صرف راستگوئى است زيرا بسا راستى كه نشايد گفت .
2 - جامهشان ميانه است : اين عدالت در پوشاك است ، نه جامه خوشگذرانهاى خودنما ، و نه جامه گدايان يهودى كه نه در خور زاهدانست .
3 - راه رفتن با تواضع كه دنبال ملكه عفت است ، و ميانه بخوارى رفتن و سبكسرى و بزرگى فروختن و پر دماغى است ، و بايد آرام و با وقار باشد .
4 - چشمپوشى از آنچه خدا حرام كرده كه بار آورد پارسائى است .
5 - تنها گوش دادن بدانش سودمند كه عدالت در نيروى شنوائى است ، و
بحار الأنوار ( ج 64 ) ( اخلاق اسلامى ) ( فارسى ) — صفحة 260
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٦٠