دنياداريست و بسا پس از آن كه فرمود صلّى اللَّه عليه و آله و سلم هر كه مقصد بزرگتر خود را آخرت ساخت خدا او را خاطر جمع كند ، و دنيا در برش آيد بينى به خاك ماليده و ناكام . . .
17 - گامهاشان را شب براى عبادت در صف كنند ، و قرآن را با ترتيل بخوانند تا فرموده - گوشهاشان - كه اشاره است بفرمانگزار گران نفوس سركش خود بعبادات و كاوش قرآن عزيز در خواندن آن ، و نهايت شمرده خواندن براى فهم مقاصد آن ، و اندوه خوردن از ذكر وعيدها و تهديدها هم كاوشى است براى درمان دردهاشان .
و چون مايه دردشان همان نادانى است و رذيلههاى ديگر در عمل درمان نادانى دانش است ، و درمان هر صفت بدى بدست آوردن فضيلتى است كه ضد آنست ، و با خواندن قرآن و كاوش آن با اندوه خورى از تهديد خدا دنياپرستى را درمان كند ، و درمانش همان دانش است كه درمان نادانيست ، و هر فضيلت كه قرآن بدان تشويق كرده درمان ضد آنست از اخلاق بد ، و باقى گفتار در چگونگى اندوه خورى و شيفتگى است .
خمشوندهاند بر ميان خود : بيان چگونگى ركوع آنانست .
به خاك نهادن پيشانى تا اينكه فرموده گامهاشان بيان وضع سجده است و هفت ذكر بزرگ ميجويند - تا فرموده - گردنهاى خود بيان هدف از آن عبادتها است .
18 - فرمود : در روز حكمايند بروش شرع كه كمال قوه علميه و عمليه است ، زيرا همان بوده كه ميان صحابه و تابعين معروف بوده نه حكمت يونانى . و در روايتى حلماء بردباران آمده كه بردبارى فضيلتى است از نهاد شجاعت كه ميانه دو صفت بد زبونى و تهور است كه از فرط خشم باشد ، براى نماز نام شب برده چون از روز بدان شايستهتر است .
19 - علماء و دانشمندان باشند ، و قوه نظر و انديشه دارند در شناخت خدا و صفات او .
بحار الأنوار ( ج 64 ) ( اخلاق اسلامى ) ( فارسى ) — صفحة 263
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٦٣