حالت و بلكه بالاتر از آن در ظهور آيات غيبيه و صفات و ذات براى او پيدا مىگردد تنها توجه و تفاوت به آن است كه مىداند يقينى كه براى او حاصل شده از راه معنى بود نه از طريق اسم و اين گل بس خوشبو كه در بوستان قلب او روئيده از گياه پربار معنى بوده است بدنبال آن همواره مردم را به آيات غيبيه مىخواند و آنان را به آيات ظاهره دعوت نمىكند و با آنكه هر دو گونه آيات از نظر او يكسانست باز هم مىداند هرگاه آنان بخواهند به يقين كامل نايل آيند ناچارند از طريق آيات غيبيه بدان حقيقت و اصل شوند و منظور اصلى تحصيل يقين و ازدياد عرفان است و به همين مناسبت است كه تربيت سالكان و پيشوائى راهيان طريق ايقان منحصر به آن كسى است كه راه آيات غيبيه را پيموده باشد و در كانون غيب با بينائى كامل مذموم و محمود را امتياز داده و گرفتارى هجومهاى عظمت را از هيبت و مرگ را از فنا دانسته باشد بنابراين سالك مجذوب شايسته راهبرى نمىباشد زيرا چنان سالكى در عين حالى كه شراب مقصود را چشيده ليكن جام كام او از طريق به مقصود تو نشده است و شايستگى تربيت و راهبرى سالكان را ندارد زيرا تربيت و راهبرى عبارت از دلالت سالكان و پابند بودن به قانون سلوك و در يافتن عهد ايصال طالبانست كه آنان را به مطلوب خود برساند .
فوائح الجمال وفواتح الجلال ( فارسى ) — صفحة 255
مساهمون: محمد باقر ساعدى
ص٢٥٥