دو بال كودك راه
گفتيم كودك راه هم مانند ديگران از دو بال سلوك استفاده مىكند و اين دو بال در پروازى كه كودك راه بهوسيلهى آنها مىنمايد به حال خود باقى مىماند و تا حالت استقامت براى او بوجود نيايد تغيير و تبديلى در آن ايجاد نمىشود چه آنكه استقامت است كه وسيلهى گذشتن از راه را فراهم مىآورد و هرگاه بر اثر نافرمانى لغزشى براى او بوقوع پيوندد كه به خوفش بيفزايد و يا بر اثر عبادتى كه انجام مىدهد حالت غرور در او ايجاد شود كه با توجه به آن عبادت از راه دور افتد چشم طمعى به عبور از صراط نداشته باشد .
آرى آنچه گفته شد رويهى كودكان است كه مدتى را در سردخانه خوف و مدتى را در دوزخ رجا برقرار مىماند و گاهى هم در هر دو حال مدتى را به حالت استقامت بسر مىبرند و اين اختلاف كه تغيير و استقامت باشد نتيجهى نقص و ناتوانى آنها است و آن هم مقام تلوين است كه در حال خوف و رجا بوجود مىآيد و هر كسى كه صاحب هر مقام و داراى هر حالى كه بوده باشد چارهاى ندارد از آنكه در آغاز كار ملون باشد و در نهايت آن مستقيم و متمكن گردد به عبارت ديگر تلوين مربوط به آغاز كار تمكين ويژهى انجام آنست بنابراين هرگاه انسان سالك از استقامت و تمكن برخوردار گردد مىتواند از صراط قيامت عبور نمايد .