پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله و سلم سجده بر كنارههاى لباس را به آنان رخصت و اجازه نفرمود .
سيوطى در حاشيهء خود بر سنن نسايى - بعد از نقل آنچه از « النهايه » ذكر شد - چنين آورده است كه قرطبى مىگويد : محتمل است كه اين عمل تأخير نماز تا هنگام خنك شدن هوا از ناحيهء رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلم باشد ، قبل از اينكه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم امر به سرد كردن كند « 1 » .
مؤلّف مىگويد : از روايات چنين بر مىآيد كه صحابه از اذيّت و آزارى كه از ناحيهء گرما و سرما متوجّه دست و صورت آنان بود ، به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم شكايت كردند تا رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلم براى دفع مشقّت و سختى از آنان ، سجده بر غير زمين را مانند لباس متّصل مثل گوشهء عمامه يا لباس منفصل مثل دستمال و سجّادههاى بافته شده از پنبه و كتان و حرير در ( قرون بعد ) و . . . به آنان رخصت فرمايد . بنا بر اين ، بىاعتنايى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلم به شكايت آنان ، با توجه به رأفت و عطوفت و كرامت آن حضرت ، چيزى جز عدم جواز سجده بر غير زمين نمىتواند باشد .
5 - ابو وليد مىگويد : دربارهء تاريخچهء مفروش ساختن مسجد با « حصباء » از ابن عمر سؤال كردم . وى پاسخ داد : شبى ، باران همه جا را فراگرفت . صبح براى نماز صبح به سوى مسجد روانه شديم . شخصى كه مسير او از بيابان مىگذشت ، قدرى حصباء در لباس خود گذاشته و همراه آورده بود و روى آن نماز خواند . هنگامى كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلم آن را مشاهده كردند ، فرمودند : چه نيكوست چنين زيراندازى ! و اين شروع كار بود « 2 » .
هامش
( 1 ) - سنن نسائى ، ج 1 ، ص 247 .
( 2 ) - سنن بيهقى ج 2 ، ص 440 و 106 . وفاء الوفاء ، ج 2 ، ص 655 - 656 . سيرتنا ، ص 128 .