مىگويد « 1 » : هدف و مقصود شيعهء دوازده امامى از انتخاب تربت امام حسين عليه السّلام براى سجده كردن مبتنى بر دو اصل محكم و استوار و با ارزش است :
اصل اوّل : پسنديده بودن اينكه نمازگزار ، خاك پاك و طاهرى را كه به طهارت آن يقين دارد براى خود جهت سجده بر آن برگزيند و در اين جهت فرقى نمىكند كه اين خاك از چه مكان و چه بخشى از زمين گرفته شده باشد .
بنا بر اين ، همهء زمينها در اين جهت مساوى بوده و امتيازى بين آنها نيست . و در مسألهء جواز سجده ، هيچكدام بر ديگرى برترى و رجحان ندارند . البتّه انتخاب چنين خاك پاك و طاهرى جهت سجده بسان رعايت طهارت بدن و لباس و جايگاه نماز از سوى نمازگزار است .
با توجّه به اينكه اطمينان و يقين به طهارت هر زمينى كه انسان بدانجا وارد شده و آن را به عنوان جايگاه نماز خويش برمىگزيند ، وجود ندارد و چنين يقين و اطمينانى براى نمازگزار نسبت به هر نقطه از شهرها ، روستاها ، كاروانسراها ، مسافرخانهها و . . . حاصل نمىشود ، بنا بر اين ، شايسته است كه انسان مسلمان ، خاك پاك و پاكيزهاى را براى خود برگزيند تا در سفر و حضر بر آن سجده كند و هيچ منعى وجود ندارد از اينكه انسان مسلمان نسبت به دين خويش محتاط بوده و همواره خاك پاكى را كه اطمينان به طهارت آن دارد همراه داشته باشد تا هنگام نماز بر آن سجده نمايد و بدين وسيله از سجده بر نجاسات و چيزهاى پليد و خبيث كه مانع تقرّب انسان به خدا مىباشند ، اجتناب كرده و در سجده نمودن هم از سنت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلم در پاكى و طهارت خارج نشود ؛ يعنى با وجود تمامى تأكيدهايى كه شارع مقدّس نسبت به طهارت اعضاى بدن و لباس نمازگزار دارد و از خواندن نماز در محلّ زبالهها ، كشتارگاهها ، قبرها ، شاهراهها ، حمّام و
هامش
( 1 ) - سيرتنا و سنتنا ، ص 135 - 143 ( ما در اينجا على رغم طولانى بودن كلام ايشان ، به خاطر سودمند بودن ، آن را ذكر مىكنيم ) .