مراد شافعى از عموميت قول خداوند است كه مىفرمايد : « اقتلوا المشركين مشركان را بكشيد « 1 » . » شافعى عموم آيه يعنى المشركين را به دليل آن كه آيه مخصص يا مقيدى ندارد مبنا گرفته است .
ابو الصلاح در كافى گويد :
قتل پير فرتوت جايز نيست مگر اين كه مثل دريد بن صمه صاحب رأى باشد و نيز كشتن زن و كودك و مريض رو به مرگ و زمينگير و كور و ناقصالعقل و كسانى كه بر فراز كوهها مشغول عبادتند جايز نيست ؛ امّا وقتى كه از در جنگ در آيند ، جايز است . و نيز سوزاندن كشتزار و قطع درختان باردار و كشتن حيوانات و خراب كردن منازل ، و هتك حرمت از مردهها جايز نيست « 2 » .
پايان بحث و تحقيق
بايد گفت كه جنگ در اسلام چون ساير جنگهاى بشر نيست . بلكه جنگ در اسلام چون جنگ نزد همه انبياء پيكار و ستيزى است به تمام معناى كلمه ميان عدالت و ظلم ، و فضيلت و رذيلت ، و كفر و اسلام ، و شرك و توحيد ، و رحمت و قساوت ، از اين رو ميان اين دو جنگ فرقى آشكار و تباين زيادى وجود دارد .
در اثبات اين ادعا براى شما همين مقدار كمى كه از انبوه دلايل گفتيم كافى است ، و آنچه كه از رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله روايت شده ضميرت را به خوبى روشن مىكند كه پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله آن كس را كه در پى قتلش بود مىبخشيد و كسى را كه در پى نابوديش بود مورد عفو قرار مىداد ؛ بعنوان مثال آن
هامش
( 1 ) . توبه / 5 .
( 2 ) . الكافى ابى الصلاح ، ص 27 .