ابن قدامه در مغنى گويد :
از اين زنان و پيران و راهبان [ كه بدانها اشارت رفت ] اگر كسى در جنگ شركت كند ، كشته مىشود . ما اختلافى در اين باره سراغ نداريم .
اوزاعى و ثورى و ليث و شافعى و ابو ثور و اصحاب رأى هم قائل به آن هستند « 1 » .
ابن حجر گويد : شافعى و كوفيان گفتهاند : اگر زن بجنگد كشتن او جايز است .
ابن حبيب از مالكىها نقل قول كرده مىگويد : « مبادرت به كشتن زنان در صورتى كه آنان در جنگ شركت كنند حرام است مگر وقتى كه مستقيماً مبادرت به كشتار نموده و بدان اقدام نمايند . جوان تازه بالغ نيز چنين است . . . اين نظر را از ابن بطال و عدهاى ديگر نقل كردهاند كه مبادرت به كشتن زنان و كودكان جايز نيست . . . ولى از حازمى نقل شده است كه مبادرت بر كشتن زنان و كودكان را جايز مىداند . « 2 »
در بداية المجتهد مىخوانيم :
بر سر اين نكته كه كشتن زنان و كودكان دشمن تا موقعى كه در جنگ شركت نكردهاند جايز نيست ، ميان علماء اختلاف نظر نيست . در اين صورت اگر زن مبادرت به جنگ كرد ، ريختن خونش مباح گردد « 3 » .
البته مىتوان جواز كشتن زنان و كودكان را در صورت اقدام به جنگ يا پشتيبانى در جنگ را به طور مطلق ، بدينگونه در منابع جستجو كرد :
1 . رباح بن ربيع گويد : با پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله در غزوهاى بوديم . ايشان مشاهده نمودند كه مردم در يك جا ازدحام كردهاند مأمورى را خواسته و به دو
هامش
( 1 ) . المغنى ، ج 10 ، ص 534 و ر . ك : المحلى ابن حزم ، ج 7 ، ص 296 .
( 2 ) . ر . ك : فتح البارى ، ج 6 ، ص 147 .
( 3 ) . بداية المجتهد ، ج 1 ، ص 280 و ر . ك : الّام شافعى ، ج 4 ، ص 239 .