آيد .
3787 / 4 -
لا غنى باحد من الارتياد و قدر بلاغه من الزّاد . 6 / 416 هيچ كس نيست كه از طلب و درخواست ، و از مقدار كفاف خويش از توشه ( براى فرداى قيامت و سفر آخرت ) بىنياز باشد .
3788 / 5 -
إذا وجدت من أهل الفاقة من يحمل لك زادك إلى يوم القيامة فيوفّيك به غدا حيث تحتاج إليه فاغتنمه و حمّله إيّاه و أكثر من تزويده و أنت قادر عليه فلعلّك أن تطلبه فلا تجده . 3 / 184 اگر از نيازمندان كسى را يافتى كه مىتواند توشهء تو را براى روز قيامت بر دوش كشد و در فرداى قيامت در آنجا كه بدان توشه نيازمندى به تو باز پس دهد ، اين نعمت را غنيمت شمار و توشهء خود را بر دوش او بنه ، و هر چه بيشتر ( و تا مىتوانى ) توشهء بيشترى بر او بنه ( و بيشتر به آن نيازمند كمك كن ) كه شايد روزى ( روز تنگدستى ) بجويى ولى نيابى .
باب الزيارة ( ديدار )
3789 / 1 -
إغباب الزّيارة أمان من الملالة . 2 / 427 ديدار دوستان يك در ميان ( نه هر روز ) ايمنى است از ملال و آزردگى خاطر .
3790 / 2 -
من كثرت زيارته قلّت بشاشته . 5 / 208 كسى كه ديدارش زياد شد گشادهرويى و شادمانى او كم شود .
باب الزّهد ( بىاعتنايى )
3791 / 1 -
الزّهد ثروة . 1 / 44 زهد ، توانگرى است .
3792 / 2 -
الرّاحة فى الزّهد . 1 / 90 راحتى و آسايش در زهد است .
3793 / 3 -
الزّهد ثمرة الدّين . 1 / 113 زهد ، ميوه و ثمرهء دين است .
3794 / 4 -
الزّهد ثمرة اليقين . 1 / 125 زهد ، ميوهء يقين است .
3795 / 5 -
الزّهد أصل الدّين . 1 / 131 زهد ، ريشه و اساس دين است .