1794 / 6 -
من زاغ ساءت عنده الحسنة و حسنت عنده السّيّئة و سكر سكر الضّلالة . 5 / 391 كسى كه از حق روى بگرداند كار نيك نزد او بد شود ، و كار بد پيش او نيك گردد ، و به مستى گمراهى سرمست شود .
1795 / 7 -
لكلّ حسنة ثواب . 5 / 10 هر كار نيكى ، پاداشى نيك دارد .
باب الإحسان ( بخشش ، نيكو كارى )
1796 / 1 -
الإحسان محبّة . 1 / 38 احسان سبب دوستى و محبت است .
1797 / 2 -
الإحسان غنم . 1 / 46 احسان غنيمتى است . ( و سودى است بىضرر ) .
1798 / 3 -
المحسن معان ، المسىء مهان .
1 / 53 انسان نيكو كار ، يارى و كمك شده است .
و بد كار خوار و پست . « 1 »
1799 / 4 -
الإنسان عبد الإحسان . 1 / 68 انسان بندهء احسان است . « 2 »
1800 / 5 -
الإحسان رأس الفضل . 1 / 193 احسان سر چشمهء فضل و برترى است .
1801 / 6 -
الإحسان يستعبد الإنسان .
1 / 199 احسان ، مردمان را به بندگى آرد .
1802 / 7 -
الإساءة يمحاها الإحسان .
1 / 216 احسان و نيكو كارى بدى را محو مىسازد . « 3 »
1803 / 8 -
الفضل مع الإحسان . 1 / 225 فضيلت و برترى با احسان و نيكو كارى
هامش
( 1 ) - يعنى خداى تعالى و خلق او شخص نيكوكار را يارى و مدد كنند ، و شخص بد كار را خوار و پست گردانند .
( 2 ) چنان كه گفتهاند : « مردمان بندگان احسانند » .
( 3 ) يعنى اگر به كسى بدى كردى و بخواهى جبران كنى به او احسان كن تا آن را محو كرده و از بين ببرى ، و اينكه شارح مرحوم ( ره ) احتمال داده كه ممكن است معنى اين باشد بدى را محو مىكند نيكويى ، چنانچه در قرآن مجيد فرموده :إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِو سپس به تفصيل در اين باره قلمفرسايى كرده است ، بعيد به نظر مىرسد چون در باب احسان بايد معناى متعدّى فعل را در نظر بگيريم نه معناى لازمى آن را و در باب حسنات معناى لازمى آن منظور است ، اگر چه آن مطلب نيز در جاى خود مطلب حقّى است .