باب ( 17 ) در بيان شمهاى از فضائل و مناقب و خصال پسنديدهء آن بزرگوار كه بدان وسيله برتريش بر ديگران آشكار شد .
بدان كه حضرت موسى بن جعفر عليهما السّلام عابدترين مردمان زمان خود و فقيهترين ايشان و باسخاوتتر و گرامىترين مردمان آن زمان بود ، و روايت شده كه آن حضرت نافلههاى شب را ميخواند و آنها را به نماز صبح متصل ميكرد ، سپس تعقيب نماز ميخواند تا خورشيد بزند آنگاه به سجده ميرفت و مشغول بدعاء و حمد ميشد و سر بر نميداشت تا نزديك ظهر . و بسيار دعا ميكرد و ميگفت : « اللهم ان أسألك الراحة عند الموت و العفو عند الحساب » ( يعنى بار خدايا از تو در خواست ميكنم راحتى و آسودگى هنگام مرگ و عفو و گذشت هنگام حساب را ) و اين دعا را چند بار ميگفت ، و از دعاهاى آن حضرت عليه السّلام است كه ميگفت :
« عظم الذنب من عبدك فليحسن العفو من عندك » ( يعنى گناه بندهات بزرگ است ، پس بايد گذشت و عفو تو نيز نيكو باشد ) و از ترس خدا چندان ميگريست كه محاسنش از اشك چشمش تر ميشد .
و آن حضرت مهربانترين مردم بخانواده و خويشاوند خود بود ، و از فقراى مدينه در شبها تفقد و نوازش ميفرمود ، و زنبيلهائى كه در آن پول طلا و نقره و آرد و خرما بود براى ايشان مىبرد و به آنان مىرساند و آنان نميدانستند از كجا مىآيد و چه كسى مىآورد .