وجه پنجم : خدا مىفرمايد : « هيچ سخنى و ذكرى از جانب پروردگارشان حادث نمىشود ، مگر . . . » « 1 » و مراد از ذكر ، قرآن است ، چراكه در آيهء ديگر مىفرمايد : « ما خود قرآن را نازل كرديم و خود آن را حافظ و نگاهبانيم » « 2 » و « همانا قرآن ذكرى براى تو و براى پيروان توست » « 3 » در آيهء نخست خداوند قرآن را به وصف حدوث متصف كرده است و لذا قديم نيست . بنابراين قول مصنف ( ره ) كه فرمود : تفسير اشاعره غير معقول است ، اشاره به همين مطالبى است كه ما در اين مقدمات بيان كرديم .
صدق واجب
مصنف مىفرمايد : هشتمين صفت خدا اين است كه او صادق و راستگو است ، چون بديهى است كه دروغ قبيح است و خداوند متعال از هر قبيحى منزه است ، زيرا نقص براى خداوند محال است .
مىگويم : يكى از صفات ثبوتيهء خداوند اين است كه صادق است . و صدق به معناى اخبار مطابق با واقع است و كذب به معناى اخبار غير مطابق با واقع مىباشد . اگر خداوند صادق نباشد ، بايستى كاذب باشد و اين ، باطل است . چون دروغ ، ضرورتا قبيح است و لازمهء دروغگويى خدا اين است كه متصف به قبيح گردد و اين - بدلايلى كه خواهد آمد - باطل است . و نيز كذب نقص است و حال آنكه خداوند از هر نقصى منزه است .
هامش
( 1 ) . انبياء ، 2 .
( 2 ) . حجر ، 9 .
( 3 ) . زخرف ، 44 .